The Storm and I / By Maina Gam Author & New Poem 2026 ধুমুহা আৰু মই
The Storm and I
 |
| Imege : Maina Gam |
The sky turns black with a heavy frown,
The winds begin to wail,
As the world bows low in shadows deep,
Beneath the lashing hail.
The trees are bent like broken reeds,
The dust dances wild and free,
But amidst the chaos and the roar,
Stands a silent part of me.
"Blow your strongest, mighty gale,"
"Let your thunder split the sky,"
"For though you shake the ground I tread,"
"You cannot break the 'I'."
You come with power to uproot the old,
To wash the dust away,
But I am the rock that holds its ground,
Waiting for the day.
For every storm must lose its breath,
And every cloud must clear,
I’ll stand amidst the wreckage left,
Without a trace of fear.
When the sun returns to kiss the earth,
And the world begins to mend,
I’ll be the one who survived the night—
A witness to the end.
ধুমুহা আৰু মই
চৌদিশে আজি মেঘৰ গৰ্জন,
বতাহত হাহাকাৰ,
উন্মত্ত নাচোনত কঁপাইছে ধৰণী
আন্ধাৰে ঢাকিছে দুৱাৰ।
গছ-লতা কঁপে ত্ৰাসত ব্যাকুল,
ধূলিৰ উৰা ধেমালি,
আকাশৰ বুকুত বিজুলীৰ চাবুক
মাৰিছে পোহৰৰ তৰালি।
কিন্তু মই ৰৈছোঁ অটল হৈ,
বুকুত সাহস লৈ,
ধুমুহাক কওঁ— "আহিবি যিমান পাৰ"
নাযাওঁ মই কেতিয়াও থমকি ৰৈ।
তুমি যদি ভাঙিবলৈ আছা চক্ৰবেহু,
মই আছোঁ গঢ়িবলৈ সপোন,
মোৰ এই মনটোৱেই হ’ব
তোমাক ভেটা দিয়া একোখন দেৱাল আপোন।
ধুমুহা শেষ হ'ব, শান্ত হ'ব ৰাতি,
উদিব নতুন সূৰুযৰ হাঁহি,
ধূলি জোঁকাৰি মই আকৌ থিয় হ’ম
হাতত লৈ জীয়াই থকাৰ বাঁহী।
_© মাইনা গাম
