মায়া-মৰীচিকাৰ সংগ্ৰাম
এই পৃথিৱী এক ৰঙীন মায়া,
য’ত প্ৰতিটো খোজতে সপোনৰ ছায়া।
অজানিতে বান্ধি লওঁ হেজাৰ মোহৰ জৰী,
সময়ৰ সোঁতত যাওঁ আমি ক্ৰমান্বয়ে লীন পৰি।
জীৱন মানেইতো এক নিৰন্তৰ সংগ্ৰাম,
ঘামৰ টোপালেৰে লিখা প্ৰতিটো পুৱাৰ নাম।
হেঁপাহৰ আকাশত মেলি দিওঁ দুখৰ পাল,
মায়াৰে আৱৰা এই সংসাৰৰ খেল কিমান বিশাল!
কাৰোবাৰ বাবে যদি অট্টালিকাৰ সুখ,
কাৰোবাৰ বাবে আকৌ এসাঁজৰ বাবে দুখ।
তথাপিও মানুহে নেৰে আশাৰ সেই জৰী,
মায়াৰ পৃথিৱীতেই যায় জীৱনটো যুঁজি মৰি।
প্ৰাপ্তিৰ আনন্দতকৈ অপ্ৰাপ্তিৰ যন্ত্ৰণাই বেছি,
মায়াৰ জালত আৱদ্ধ আমি সকলোৱে বন্দী।
তথাপিও হাঁহি এটি ওঁঠত সানি লওঁ,
মায়াৰ পৃথিৱীতেই আমি নিজক বিচাৰি পাওঁ।
মৃত্যুৱে এদিন দিব এই সংগ্ৰামৰ শেষ সমিধান,
ভঙা কাঁচৰ দৰেই চুৰমাৰ হ’ব সকলো অভিমান।
ৰৈ যাব মাথোঁ মায়াৰ সেই আধৰুৱা সাধু,
য’ত আমি আছিলোঁ একো একোজন সংগ্ৰামী যাদু।
- মাইনা গাম
