ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰৰ সেই অভিশপ্ত জোপোহাটো
ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ এটা নিৰ্জন পাৰ, য’ত মানুহৰ আহ-যাহ একেবাৰে কম। সেইখিনি ঠাইতে এটা বিশাল আৰু পুৰণি আঁহত গছ আছিল। গাঁৱৰ মানুহৰ মাজত এটা কথা প্ৰচলিত আছিল যে, বহু বছৰ আগতে এজন ডেকাই প্ৰেমত বিফল হৈ সেই গছজোপাতে চিপ লৈ নিজৰ জীৱন বিসৰ্জন দিছিল।
তাৰ পিছৰে পৰা সেই ঠাইডোখৰত এক অদ্ভুত নীৰৱতাই বিৰাজ কৰিবলৈ লয়।
ৰাতিৰ সেই বিভীষিকা
কাহিনীটো এজন নাৱৰীয়াৰ, যাৰ নাম আছিল ৰতন। এদিন মাছ মাৰি থাকোতে ৰতনৰ বহুত পলম হ’ল। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত কুঁৱলীয়ে ঢাকি ধৰিছিল আৰু তৰংগবোৰৰ শব্দই এক ভয়ানক পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰিছিল। নাওখন লৈ সেই আঁহত গছজোপাৰ কাষেৰে পাৰ হওঁতেই ৰতনে এক আচৰিত দৃশ্য দেখিবলৈ পালে।
- অস্বাভাৱিক দৃশ্য: গছজোপাৰ ওপৰৰ পৰা এটা ছাঁ তললৈ ওলমি থকা যেন দেখিলে। কোনো বতাহ নাই, অথচ ছাঁটো হালি-জালি আছিল।
- আচৰিত শব্দ: পানীত মাছ জাপ মৰাৰ দৰে শব্দ নহয়, বৰঞ্চ কোনোবাই যেন ডিঙি চেপা খাই কিবা ক’ব খুজিছে— তেনে এক "ঘৰঘৰনি" শব্দ ৰতনৰ কাণত পৰিল ।
- হঠাৎ হোৱা পৰিৱৰ্তন: নদীৰ পানীৰ যি স্বাভাৱিক গোন্ধ, সেয়া সলনি হৈ হঠাত কোনো পঁচা বস্তুৰ গোন্ধলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ল।
সেই আত্মাৰ উপস্থিতি
ৰতনে ভয়তে জোৰেৰে বঠা মাৰিবলৈ ধৰিলে, কিন্তু নাওখন যেন আগুৱাই যোৱা নাই! তেতিয়াই তেওঁ ওপৰলৈ চালে। তেওঁ দেখিলে যে সেই চিপ লৈ থকা অৱয়বটো লাহে লাহে তললৈ নামি আহিছে। তাৰ চকু দুটা জ্বলি থকা আঙঠাৰ দৰে ৰঙা আৰু ডিঙিটো এক অস্বাভাৱিক ধৰণে এফালে হাউলি আছে।
ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বিশাল ঢৌৰ মাজতো সেই আত্মাৰ বিকট হাঁহি গোটেই পাৰত প্ৰতিধ্বনিত হ’বলৈ ধৰিলে। কোনোমতে ঈশ্বৰৰ নাম লৈ ৰতনে নিজৰ জীৱন বচাই সেই ঠাইৰ পৰা পলাই আহিবলৈ সক্ষম হ’ল।
মন কৰিবলগীয়া কথা:
অসমীয়া লোকসংস্কৃতিত এনে ধৰণৰ কাহিনীক প্ৰায়ে "বাঁক" বা "ঘোঁৰা ভূত"ৰ সৈতে তুলনা কৰা হয়। অৱশ্যে নদীৰ পাৰত চিপ লৈ মৰা ভূতৰ কাহিনীয়ে মানুহৰ মনত এক গভীৰ ত্ৰাসৰ সৃষ্টি কৰে, যিয়ে আমাক নদী আৰু প্ৰকৃতিৰ ৰহস্যময় দিশটোৰ কথা সোঁৱৰাই দিয়ে।
© মাইনা গাম
