চহৰৰ ৰাতি আৰু এজন অচিনাকী পথিক
ৰাতি তেতিয়া প্ৰায় ১২ বাজিছে। দিছপুৰৰ সেই বিশেষ ৰাস্তাটোত ষ্ট্ৰীট লাইটবোৰ মাজে মাজে টিপটিপাই আছিল। চহৰৰ যান্ত্ৰিক কোলাহল কমি আহিছে, কেৱল দূৰৈৰ পৰা কোনোবা পহৰাদাৰৰ সুহুৰিৰ শব্দ ভাঁহি আহিছে।
অৰ্ণৱে তাৰ পুৰণি বাইকখন লৈ ঘৰলৈ উভতিছিল। অফিচৰ কামৰ হেঁচাত আজি বহুত দেৰি হ’ল। ৰাস্তাৰ সোঁফালে থকা সেই পুৰণি আঁহত গছজোপাৰ ওচৰ পাওঁতেই হঠাত তাৰ বাইকখন বন্ধ হৈ গ’ল। সি বহুত চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু ইঞ্জিনটোৱে কোনো সঁহাৰি নিদিলে।
সেই ৰহস্যময় উপস্থিতি
অৰ্ণৱে বাইকখন ঠেলি নি গছজোপাৰ তলত ৰখালে। ঠিক সেই সময়তে সি অনুভৱ কৰিলে এক অদ্ভুত নিস্তব্ধতা। বতাহজাক হঠাত চেঁচা হৈ পৰিল। সি মূৰ তুলি চালে— গছজোপাৰ তলত এজন ওখ-পাখ মানুহ থিয় হৈ আছে।
মানুহজনৰ পিন্ধনত ধকধকীয় বগা ধুতি আৰু কুৰ্তা, মূৰত এখন বগা পাগুৰি। হাতত এডাল বগা লাখুটি। তেওঁৰ চেহেৰাত এটা অদ্ভুত গাম্ভীৰ্য আৰু উজ্জ্বলতা আছিল। তেওঁক দেখিলে সাধাৰণ কোনো পথচাৰী যেন নালাগে।
"ইমান ৰাতি অকলে কি কৰিছা বোপা?" — মানুহজনৰ কণ্ঠস্বৰ আছিল গম্ভীৰ অথচ শান্ত।
অৰ্ণৱ অলপ থতমত খালে। "আজ্ঞা, বাইকখন বেয়া হ’ল। অলপ ইয়াতে ৰৈছোঁ।"
বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ সঁকীয়নি
মানুহজনে এটা মৃদু হাঁহি মাৰিলে। তেওঁ খোজ দি দি অৰ্ণৱৰ ওচৰ চাপি আহিল। অৰ্ণৱে লক্ষ্য কৰিলে যে মানুহজনৰ খোজৰ কোনো শব্দ হোৱা নাই, আনকি তেওঁৰ শৰীৰৰ পৰা এটা ধূপৰ সুগন্ধি ওলাইছে।
"চহৰখন বহুত সলনি হ’ল," মানুহজনে ক’লে। "আগতে ইয়াতে হাবি আছিল, আমি মুকলিকৈ ফুৰিব পাৰিছিলোঁ। এতিয়া চাৰিওফালে কেৱল পকী বেৰ আৰু ধোঁৱা। মানুহবোৰেও পাহৰি গ’ল যে এই পৃথিৱীখনত তেওঁলোকৰ উপৰিও আন কিছুমান শক্তি আছে।"
অৰ্ণৱৰ বুকুখন ধপধপাবলৈ ধৰিলে। সি বুজি পালে যে এয়া কোনো সাধাৰণ মানুহ নহয়— এয়া লোককথাত শুনা 'বুঢ়া ডাঙৰীয়া'।
তেওঁ অৰ্ণৱৰ বাইকখনৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁৰ হাতৰ লাখুটিডালেৰে চুই দিলে আৰু ক’লে, "যোৱা বোপা, ঘৰলৈ যোৱা। ৰাতিটো তোমাৰ বাবে শুভ হওক। কিন্তু মনত ৰাখিবা, গছ-বন আৰু প্ৰকৃতিক সন্মান কৰিবলৈ নেপাহৰিবা।"
এক অজান শিহৰণ
অৰ্ণৱে কিবা এটা ক’বলৈ লওঁতেই চকুৰ পলকতে মানুহজন নোহোৱা হৈ গ’ল। চাৰিওফালে পুনৰ সেই আগৰ নিস্তব্ধতা। সি কপা কপা হাতেৰে বাইকখন ষ্টাৰ্ট দিলে— এইবাৰ এক কিচতে বাইকখন চলি উঠিল।
সি পিছলৈ নোচোৱাকৈ ঘৰমুৱা হ’ল। কিন্তু তাৰ মনত ৰৈ গ’ল সেই উজ্জ্বল বগা সাজযোৰ আৰু সেই শান্ত কণ্ঠস্বৰ। চহৰৰ আধুনিকতাৰ মাজতো যে পুৰণি বিশ্বাস আৰু পৰম্পৰাবোৰ এতিয়াও ক’ৰবাত জীয়াই আছে, সেইদিনা অৰ্ণৱে অনুভৱ কৰিলে।
সাৰাংশ: চহৰীয়া জীৱনত আমি যিমানেই আগবাঢ়ি নাযাওঁ কিয়, আমাৰ লোক-সংস্কৃতি আৰু লোক-বিশ্বাসৰ চৰিত্ৰবোৰে আজিও আমাক এক অজান শিহৰণ দিয়ে। বুঢ়া ডাঙৰীয়া কেৱল এটা ভয় নহয়, তেওঁ প্ৰকৃতি আৰু নীতিৰ এক প্ৰতীক।
© মাইনা গাম
