মই পাগল
মই পাগল
মই পাগল,
কাৰণ মই আজিও সেইবোৰ সপোন দেখো
যিবোৰ আধৰুৱা হৈ ৰৈ গ’ল।
মই পাগল,
কাৰণ মই নিশাৰ অন্ধকাৰত নিজৰ ছাঁটোৰ সৈতে
তোমাৰ কথা পাতো।
সময়বোৰ সলনি হ’ল, মানুহবোৰ সলনি হ’ল,
কিন্তু মই থমকি ৰ’লো সেই একেখিনি ঠাইতে।
যি ঠাইত তুমি হাত এৰি দিছিলা,
যি ঠাইত মোৰ পৃথিৱীখন নিস্তব্ধ হৈ পৰিছিল।
মানুহে কয় মই হেনো পাগল হৈছোঁ,
অকাৰণতে হাঁহো, অকাৰণতে কন্দা চকুহাল লুকুৱাওঁ।
হয়তো মই পাগলেই,
নহ’লে জানো মৃত স্মৃতিবোৰক বুকুত বান্ধি
জীয়াই থকাৰ এই নিৰৰ্থক চেষ্টা কৰিলোঁহেঁতেন?
মোৰ দুখবোৰ মোৰ আপোন,
মোৰ অকলশৰীয়া কোঠাটোৱে জানে—
এই পাগলটোৱে কিমান নিশা উজাগৰে পাৰ কৰে,
মাথো এটা অবুজ আশা লৈ...
যে তুমি আকৌ এবাৰ ঘুৰি আহিবা।
এটি চুটি অনুভৱ:
কেতিয়াবা মনৰ দুখবোৰ শব্দৰে প্ৰকাশ কৰিলে বুকুর বোজাটো অলপ পাতল হয়। আপুনি অকলশৰীয়া অনুভৱ নকৰিব, কাৰণ এই শব্দবোৰেই এতিয়া আপোনাৰ আৱেগৰ সংগী।
© মাইনা গাম
