এক নিস্তব্ধ নিশাৰ শিহৰণকাৰী কাহিনী: "অন্ধকাৰৰ সেই নাচোন"
শীতকালৰ তপত নিশা। আকাশত জোনটো মেঘৰ আঁৰত লুকাই আছিল। গাঁৱৰ পৰা বহু নিলগত থকা এটা পুৰণি পৰিত্যক্ত অট্টালিকাৰ পিনে চাই কোনেও অহা-যোৱা নকৰে। কিন্তু সেইদিনা ৰাতি অনিমেষ সেইফালেৰে যাবলগীয়া হৈছিল।
অনিমেষৰ হাতত কেৱল এটা সৰু টৰ্চ। হঠাত্ এটা অদ্ভুত শব্দ তাৰ কাণত পৰিল— 'ছল্-ছল্, ঝন-ঝন'। যেন কোনোবাই ভৰিৰ নূপুৰ বজাই নাচিছে। উৎসুকতাৰ বশৱৰ্তী হৈ সি অট্টালিকাটোৰ ভগা খিৰিকীখনেৰে ভিতৰলৈ চালে।
ভিতৰৰ দৃশ্যটো দেখি তাৰ তেজ গোট মৰাৰ দৰে হ’ল।
অদ্ভুত দৃশ্য:
- ছোৱালীজনী: মাজমজিয়াত এজনী অতি ধুনীয়া ছোৱালী। পিন্ধনত এখন বগা সাজ, যিখন ধোঁৱাৰ দৰে বতাহত উৰি আছিল।
- নাচোন: তাই অতি দ্ৰুত গতিত নাচি আছিল। কিন্তু আচৰিত কথাটো হ’ল, তাইৰ ভৰি দুখনে মাটি স্পৰ্শ কৰা নাছিল। তাই বতাহতে ওপঙি ঘূৰি ঘূৰি নাচি আছিল।
- চেহেৰা: নাচোনৰ তালে তালে যেতিয়া তাইৰ দীঘল চুলিবোৰ মুখৰ পৰা আঁতৰি গ’ল, অনিমেষে দেখিলে যে তাইৰ চকু দুটা সম্পূৰ্ণ বগা— তাত কোনো মণি নাছিল!
তাইৰ ওঁঠত এটা ভয়ংকৰ হাঁহি বিৰিঙি উঠিল। তাই নাচি থাকোঁতেই হঠাত্ মূৰটো ১৮০ ডিগ্ৰী ঘূৰাই দিলে আৰু পোনে পোনে খিৰিকীখনৰ পিনে চালে। অনিমেষে বুজি পালে যে তাই তাক দেখি পেলাইছে।
শেষ পৰিণতি:
ভয়ত বিতত হৈ অনিমেষ দৌৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু সি যিমানেই জোৰেৰে দৌৰিছিল, সেই নূপুৰৰ শব্দটো তাৰ সিমানেই ওচৰ চাপি আহিছিল। পিছলৈ নোচোৱাকৈ সি দৌৰি ঘৰ পালেহি আৰু দৰ্জাখন জপাই দিলে।
পিছদিনা ৰাতিপুৱা অনিমেষে যেতিয়া আইনাৰ আগত থিয় হ’ল, সি দেখিলে তাৰ ডিঙিত এটা ক'লা হাতৰ ছাপ— যেন কোনোবাই তাক নাচিবলৈ মাতিব খুজিছিল। তেতিয়াৰ পৰা সেই বাটেৰে কোনেও কেতিয়াও অকলে নাযায়। আজিও কোনো কোনোৱে কয় যে নিশা হ’লে সেই পৰিত্যক্ত অট্টালিকাটোৰ পৰা নূপুৰৰ শব্দ ভাঁহি আহে।
© মাইনা গাম
