নীলাৰ মহাকাব্য
অলেখ ঢৌৰ বুকুত কিমান যে কথা লুকাই থাকে,
সীমা নোহোৱা দিগন্তত আকাশী নীলাই চুমা আঁকে।
উত্তাল তৰংগই গৰ্জি উঠে পাৰৰ বালিত,
যেন কোনোবা প্ৰাচীন যুগৰ কাহিনী ক’বলৈ বিচাৰিছে বিচলিত।
কেতিয়াবা তুমি শান্ত, এক গভীৰ ধ্যানৰ ছবি,
তোমাৰ বুকুতেই মাৰ যায় দিনৰ ভাগৰুৱা বেলি।
কেতিয়াবা আকৌ উগ্ৰ, এক ধ্বংসাত্মক সুৰ,
প্ৰতিটো ঢৌত বাজে এক অজান দেশৰ নুপূৰ।
মুকুতাৰ দৰে জিলিকি উঠে ফেণিল জলৰাশি,
বতাহত উৰি আহে লোণাসনা সুবাসৰ হাঁহি।
তলত তোমাৰ ৰহস্যময়ী পৃথিৱী এক অচিন,
য’ত নীৰৱতাই গীত গায় অতি শ্বেত আৰু মসৃণ।
হে বিশাল সিন্ধু, তুমি অনন্তৰ এক প্ৰতীক,
তুমি শিকোৱা কেনেকৈ নীৰৱে সহিব লাগে পৃথিৱীৰ ক্ৰন্দন আৰু হৰ্ষক ঠিক।
তোমাৰ বুকুত যিদৰে বিলীন হয় হাজাৰখন নদী,
মোৰ এই কবিতাও যেন হেৰাই যায় তোমাৰ উৰ্মিমালাৰ ছন্দত যদি।
© মাইনা গাম
