হাস্পতালৰ সেই ৰহস্যময় কোঠাটো: ১০৮ নম্বৰ
হাস্পতালৰ ১০৮ নম্বৰ কেবিনটো লৈ এটা বিশেষ ভয়ংকৰ কাহিনী আমাৰ অঞ্চলত আজিও চৰ্চিত হৈ থাকে। এইটো কোনো কাল্পনিক কাহিনী নহয় বুলি বহুতে কয়, কাৰণ যিসকলে তাত ৰাতিটো কটাইছে, তেওঁলোকৰ অভিজ্ঞতা আছিল অতি শিহৰণকাৰী।
হাস্পতালৰ সেই ৰহস্যময় কোঠাটো: ১০৮ নম্বৰ
চহৰৰ মাজমজিয়াৰ সেই পুৰণি চৰকাৰী হাস্পতালখনৰ এক কোণত থকা ১০৮ নম্বৰ কোঠাটোত সাধাৰণতে কোনো ৰোগীক ৰখা নহৈছিল। কিন্তু সেইদিনা জৰুৰীকালীন অৱস্থাৰ বাবে অৰূপক সেই কোঠাটোতে ভৰ্তি কৰিবলগীয়া হ’ল। অৰূপৰ লগত আছিল তাৰ বন্ধু নীল।
নিশা প্ৰায় ১২ বাজিছে। গোটেই হাস্পতালখন নিজম পৰিছে। কেৱল কৰিডৰত থকা পুৰণি টিউবলাইটটোৱে ‘ঝিপ-ঝিপ’কৈ শব্দ কৰি জ্বলিছে আৰু নুমাইছে।
অদ্ভুত শব্দৰ আৰম্ভণি
অৰূপ তেতিয়া গভীৰ টোপনিত। নীল কাষৰ চকীখনতে বহি মোবাইল চাই আছিল। হঠাত্ নীলৰ অনুভৱ হ’ল যেন কোনোবাই অতি সৰুকৈ সুহুৰি বজাইছে। সি কাণ থিয় কৰিলে। শব্দটো কোনো মানুহৰ নহয়, যেন কোনোবা এটা গভীৰ গাঁতৰ পৰাহে ভাহি আহিছে।
অসহ্য শীত আৰু সেই ছাঁটো
কোঠাটোৰ ভিতৰত এচি নাছিল, কিন্তু হঠাত্ নীলৰ গাটো জৰজৰাই উঠিল। বাহিৰত গৰম থকা সত্ত্বেও কোঠাটোৰ ভিতৰত যেন বৰফহে পৰিব ধৰিছে। সি চাব বিচাৰিলে অৰূপৰ কম্বলখন ঠিকে আছেনে নাই। তেনেতে সি লক্ষ্য কৰিলে— অৰূপৰ বিচনাৰ তলৰ পৰা এটা ক’লা কুঁৱলীসদৃশ হাত লাহে লাহে ওপৰলৈ উঠি আহিছে।
হাতখনৰ আঙুলিবোৰ অস্বাভাৱিকভাৱে দীঘল আৰু নখবোৰ পচা তেজৰ দৰে ক’লা।
মৃত্যুৰ শীতল স্পৰ্শ
নীলৰ মাত একেবাৰে বন্ধ হৈ গ’ল। সি চিঞৰিব বিচাৰিও নোৱাৰিলে। সি দেখিলে, সেই ক’লা ছাঁটোৱে লাহে লাহে অৰূপৰ মুখখন মোহাৰি দিছে। তাৰপাছত ছাঁটোৱে নীলৰ ফালে ডিঙিটো পকাই চালে। তাৰ কোনো চকু নাছিল, আছিল কেৱল দুটা দ গাঁত, যাৰ পৰা তেজৰ দৰে ৰঙা পোহৰ ওলাই আছিল।
অস্পষ্ট মাতেৰে ছাঁটোৱে কৈ উঠিল— "ইয়াত কোনেও দহ দিনৰ বেছি নাথাকে... আজি দহ নম্বৰ দিন..."
সেই ভয়ানক দৃশ্য
নীলে যিমান পাৰে জোৰেৰে এটা চিঞৰ মাৰি বাহিৰলৈ দৌৰি ওলাই আহিল। নাৰ্ছ আৰু ডিউটি ডাক্তৰ দৌৰি আহিল। যেতিয়া তেওঁলোকে ১০৮ নম্বৰ কোঠাটোৰ দুৱাৰ খুলিলে, তেওঁলোকৰ চকু কপালত উঠিল।
- অৰূপ বিচনাত নাই।
- বিচনাৰ চাদৰখন সম্পূৰ্ণ তিতি আছে, কিন্তু পানীৰে নহয়, কেঁচা তেজেৰে।
- ছাদৰ ফেনখনত ওলমি আছিল এটা কঙ্কাল, যাৰ ডিঙিত অৰূপৰ ডিঙিত থকা সেই বিশেষ লকেটটো ওলমি আছিল।
পৰিণতি
পিছদিনা পুৱা অৰূপৰ মৃতদেহটো হাস্পতালৰ পিছফালৰ পুৰণি মৰ্গটোৰ কাষত পোৱা গৈছিল। কিন্তু আশ্চৰ্যৰ বিষয় এয়ে যে, মৰ্গৰ ৰেকৰ্ড অনুযায়ী সেই একেজন অৰূপৰ মৃত্যু ১০ বছৰ আগতেই সেই একেই ১০৮ নম্বৰ কোঠাতে হৈছিল।
আজিৰ পৰা সেই ১০৮ নম্বৰ কোঠাটো স্থায়ীভাৱে তলা লগাই দিয়া হৈছে। কোৱা হয়, আজিও যদি কোনোবাই সেই কোঠাটোৰ কাষেৰে পাৰ হৈ যায়, ভিতৰৰ পৰা কোনোবাই ফুচফুচাই কয়— "মোকো অলপ ঠাই দিবা নেকি?"
© মাইনা গাম
