অভিশপ্ত শেষ বাছখন
সেইদিনা বৰষুণৰ বতৰ আছিল। আকাশত মেঘৰ গাজনি আৰু মাজে মাজে বিজুলীৰ চমকনি। মানস 'অন্ধকূপ' নামৰ এখন ভিতৰুৱা ঠাইৰ পৰা নিজৰ ঘৰলৈ যাবলৈ বুলি বাছৰ বাবে ৰৈ আছিল। শেষ নিশাৰ শেষ বাছখন আহি পোৱালৈ তেতিয়া প্ৰায় ১১ বাজি গৈছিল।
এটা অদ্ভুত নীলা ৰঙৰ পুৰণি বাছ আহি তাৰ সন্মুখত ৰ’লহি। বাছখনৰ পৰা কোনো শব্দ হোৱা নাছিল, যেন বতাহত ওপঙিহে আহিছে। মানসে বিশেষ একো চিন্তা নকৰি বাছখনত উঠি পৰিল।
বাছৰ ভিতৰৰ পৰিৱেশ
ভিতৰত সোমায়েই মানসে এটা তীব্ৰ চেঁচা অনুভৱ কৰিলে। বাছখনত মাত্ৰ কেইজনমান যাত্ৰী বহি আছিল। কিন্তু আচৰিত কথাটো হ’ল—
- কোনেও কাৰো সৈতে কথা পতা নাছিল।
- সকলোৱে একেথৰে খিৰিকীৰ বাহিৰলৈ চাই আছিল।
- পোহৰবোৰ আছিল অতি শেঁতা আৰু কঁপিবলৈ ধৰিছিল।
মানস গৈ একেবাৰে পিছৰ পৰা দ্বিতীয়খন চিটত বহিল। তেতিয়াই তেওঁ লক্ষ্য কৰিলে যে ড্ৰাইভাৰজনে কোনো ধৰণৰ লৰচৰ নকৰাকৈ বাছখন চলাই গৈছে। হেণ্ডেলটো যেন নিজে নিজে ঘূৰিছে!
ভয়ংকৰ দৃশ্যটো
মানসৰ কাষৰ চিটত এজন মানুহ বহি আছিল, যিয়ে এখন ডাঙৰ মফলাৰে নিজৰ মুখখন ঢাকি থৈছিল। মানসে অলপ সাহস গোটাই সুধিলে, "দাদা, এইখন চহৰ পাবগৈনে?"
মানুহজনে কোনো উত্তৰ নিদিলে। মানসে ভাবিলে চাগে টোপনি গৈছে। কিন্তু হঠাত বাছখন এটা গাঁতত পৰাত মানুহজনৰ ডিঙিৰ মফলাখন খহি পৰিল। মানসে যি দেখিলে, তেওঁৰ বুকু কঁপি উঠিল! মানুহজনৰ কোনো মুখ নাছিল— কেৱল মাংসপিণ্ডৰ দৰে এখন সমান ঠাই, য’ত চকু বা নাকৰ কোনো চিন চাব নাছিল।
পলায়নৰ চেষ্টা
মানসে চিঞৰিবলৈ ধৰিলে, কিন্তু বাছৰ কোনো যাত্ৰীয়েই কোনো প্ৰতিক্ৰিয়া নেদেখুৱালে। সকলোৱে লাহে লাহে মানসৰ ফালে মুখ ঘূৰালে। প্ৰত্যেকৰে চকুৰ ঠাইত আছিল কেৱল অন্ধকাৰ গাত!
ড্ৰাইভাৰজনে হঠাত ব্ৰেক মাৰিলে। বাছখন ৰ’ল এটা পুৰণি শ্মশানৰ গেটৰ সন্মুখত। কণ্ডাক্টৰজন (যাৰ ভৰি দুখন ওলোটা আছিল) মানসৰ ওচৰলৈ আহি বৰ কৰ্কশ মাতেৰে ক’লে—
"তোমাৰ টিকটৰ ম্যাদ শেষ হ’ল। এতিয়া আমাৰ লগত নমাৰ সময়..."
মানসে কোনোমতে দুৱাৰখন খুলি জপিয়াই দিলে আৰু পাছলৈ নোচোৱাকৈ দৌৰিবলৈ ধৰিলে।
পিছদিনা পুৱা
পিছদিনা মানসে স্থানীয় মানুহৰ পৰা গম পালে যে দহ বছৰ আগতে ঠিক সেইদিনাই অন্ধকূপৰ সেই পথছোৱাত এটা নীলা বাছ দুৰ্ঘটনাগ্ৰস্ত হৈছিল। আজিও বৰষুণৰ নিশা সেই অভিশপ্ত বাছখন সেই পথত দেখা যায় বুলি বহুতে কয়।
মানসে এতিয়াও সেই নিশাৰ কথা ভাবিলে শিয়ঁৰি উঠে। সেই নীলা বাছখন আজিও তাৰ সপোনত আহে...।
© মাইনা গাম
