বুঢ়া বটগছৰ অচিনাকি আলহী
নীলপুৰ গাঁৱৰ একেবাৰে শেষৰ মূৰত থকা পুৰণি বটগছজোপাক লৈ বহুতো কাহিনী প্ৰচলিত আছিল। গাঁৱৰ মানুহৰ মতে, সেইজোপাৰ বয়স এশ বছৰৰো ওপৰ। ডাঙৰ ডাঙৰ ডালবোৰ আৰু ওলমি থকা জৰীবোৰে গছজোপাক দিনৰ পোহৰতো এটা থমথমীয়া ৰূপ দিছিল।
অবিনাশ আছিল এজন চহৰীয়া ল’ৰা। সি ভূত-প্ৰেত এইবোৰ বিশ্বাস নকৰিছিল। সিবাৰ সি গাঁৱৰ ঘৰলৈ আহোঁতে বন্ধুহঁতে তাক গছজোপাৰ ওচৰলৈ যাবলৈ মানা কৰিছিল। বিশেষকৈ অমাবস্যাৰ নিশা। কিন্তু অবিনাশে সেইদিনা নিশাই শৰীৰ চৰ্চাৰ বাবে অলপ খোজ কাঢ়িবলৈ ওলাই গ’ল।
নিশাৰ সেই ভয়ানক দৃশ্য
অবিনাশে যেতিয়া গছজোপাৰ ওচৰ পালেহি, চাৰিওফালে নিস্তব্ধতা বিৰাজ কৰিছিল। জিলীৰ মাতটোও যেন ক’ৰবাত হেৰাই গৈছিল। হঠাতে সি এটা অদ্ভুত শব্দ শুনিবলৈ পালে— যেন কোনোবাই ওপৰৰ পৰা সপ-সপকৈ নামি আহিছে।
সি টৰ্চৰ পোহৰটো গছজোপাৰ ওপৰলৈ মাৰিলে। যি দেখিলে, তাৰ তেজ যেন গোট মাৰি গ’ল:
- গছৰ এটা শকত ডালত এজনী অতি ক্ষীণ বগা কাপোৰ পিন্ধা মানুহ বহি আছে।
- তাইৰ ভৰি দুখন মাটিলৈ ওলমি আছিল, কিন্তু সেইবোৰ চকুৰ পলকতে দীঘল হৈ মাটিত লাগিছিলহি।
- আটাইতকৈ আচৰিত কথাটো আছিল, তাইৰ কোনো মুখ নাছিল, কেৱল দুটা জলজল-টলটলকৈ জ্বলি থকা চকুহে আছিল।
অচিনাকি সেই আহ্বান
অবিনাশে লৰ মাৰিব খুজিলে, কিন্তু তাৰ ভৰি দুখন যেন মাটিত জাম হৈ গ’ল। সেই অবয়বটোৱে লাহেকৈ ক’লে, "বহুত দিন হ’ল কোনো ইয়ালৈ অহা নাই... তই আজি যাম বুলি ভাবিছ নেকি?"
সেইটো মানুহৰ মাত নাছিল, বতাহত গছৰ পাত কঁপোৱা এটা খহটা শব্দহে আছিল। হঠাতে গছজোপাৰ ডালবোৰ সাপৰ দৰে লৰচৰ কৰিবলৈ ধৰিলে আৰু অবিনাশক চাৰিওফালৰ পৰা ঘেৰি ধৰিলে।
পৰিণাম
পিছদিনা ৰাতিপুৱা গাঁৱৰ মানুহে অবিনাশক সেই বটগছজোপাৰ তলত অচেতন অৱস্থাত উদ্ধাৰ কৰিলে। তাৰ গোটেই গাত গছৰ পাতে কটাৰ দৰে দাগ আছিল। জ্ঞান অহাৰ পিছত সি এটা কথাই ক’লে— "সেইজোপাক কেৱল গছ বুলি নাভাবিবা, সেইজোপা নিজেই এটা চিকাৰী!"
সেইদিনাৰ পৰা নীলপুৰ গাঁৱৰ সেই পুৰণি গছজোপাৰ ওচৰলৈ দিনৰ পোহৰতো কোনো অকলশৰে নাযায়। আজিও হেনো নিশা হ’লে গছজোপাৰ পৰা কাৰোবাৰ কান্দোনৰ শব্দ শুনা যায়।
© মাইনা গাম
