মাছৰ মোহাচ্ছন্ন নিশা
গাওঁখনৰ নাম আছিল শান্তিপুৰ। চহৰৰ পৰা বহু দূৰত অৱস্থিত এই গাওঁখনত প্ৰকৃতিৰ শোভা অপূৰ্ব আছিল যদিও, গাঁৱৰ কাষতে থকা **"কালী বিলখন"**ক লৈ মানুহৰ মাজত বহুত ভয় আছিল। মানুহে কয়, নিশা হ’লে সেই বিলৰ পাৰত এক অজান শক্তিৰ আৱিৰ্ভাৱ হয়।
ৰমেন আছিল গাঁৱৰে এজন পাকৈত মাছমৰীয়া। ভূত-প্ৰেতক তেওঁ তিলমাত্ৰও বিশ্বাস নকৰিছিল। এদিন বৰষুণ দিয়াৰ পিছত তেওঁ ভাবিলে যে আজি বিলত বহুত মাছ উজান উঠিব। ঘৰৰ মানুহে বাৰে বাৰে বাধা দিয়া সত্ত্বেও হাতত জাল আৰু লাইটটো লৈ তেওঁ বিলৰ ফালে খোজ ল’লে।
নিশা তেতিয়া প্ৰায় ১২ বাজিছে। চাৰিওফালে নিস্তব্ধতা, কেৱল জিলীৰ মাত আৰু বৰষুণৰ টোপালৰ শব্দ। ৰমেনে বিলৰ পাৰত বহি জালখন পেলালে। কিছু সময় পিছতে তেওঁ অনুভৱ কৰিলে জালখন বহুত গধুৰ হৈ পৰিছে। তেওঁ আনন্দত আত্মহাৰা হৈ জালখন টানি আনিলে।
জালখন খুলি তেওঁ আচৰিত হৈ পৰিল। জালত ইমান ডাঙৰ আৰু জিলিকি থকা ৰৌ মাছ তেওঁ আগতে কেতিয়াও দেখা নাছিল। মাছবোৰে অদ্ভুত ধৰণে চটফটাই আছিল আৰু সিহঁতৰ চকুকেইটা তেজৰ দৰেঙা ৰঙা আছিল।
ৰমেনে মাছবোৰ খালৈটোত ভৰাই লৈ ঘৰমুৱা হ’বলৈ ধৰিলে। কিন্তু অলপ দূৰ যোৱাৰ পিছতে তেওঁৰ পিছফালে কাৰোবাৰ খোজৰ শব্দ শুনা পালে। তেওঁ থমকি ৰ’ল, কিন্তু পিছলৈ চাই একো নেদেখিলে। আকৌ খোজ ল’লে, আকৌ সেই একেই শব্দ।
হঠাত্ এটা কৰ্কশ কণ্ঠস্বৰ তেওঁৰ কাণৰ কাষত ভাঁহি আহিল:
"ৰমেন... মাছবোৰ মোৰ... মোৰ মাছ মোক দি থৈ যা..."
ৰমেনৰ গাৰ নোম শিয়ৰি উঠিল। তেওঁ খৰকৈ খোজ দিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু তেওঁ যিমানেই জোৰেৰে খোজ দিয়ে, শব্দটো সিমানেই ওচৰ চাপি আহে। হঠাৎ তেওঁৰ ভৰিৰ কাষত কিবা এটা পিছল বস্তুৱে চুই গ’ল। লাইটটো মাৰি চাই দেখে যে তেওঁৰ খালৈৰ পৰা মাছবোৰ এটাই এটাকৈ ওলাই মাটিত বাগৰি গৈছে আৰু সেইবোৰ যেন জীয়াই থকা মাছ নহয়, পচা মঙহৰ টুকুৰাহে!
ভয়ত ৰমেন দৌৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু তেওঁ লক্ষ্য কৰিলে যে তেওঁ যিমান দৌৰিছে, সিমানেই আকৌ সেই বিলৰ পাৰলৈকে ঘূৰি আহিছে। বাটটো যেন শেষ নহয়। হঠাত্ তেওঁৰ সন্মুখত এটা ওখ, ক’লা আকৃতি থিয় হ’ল। তাৰ হাত-ভৰিবিলাক অস্বাভাৱিক ধৰণে দীঘল আৰু চকু দুটা জুইৰ আঙঠাৰ দৰে জ্বলি আছিল।
সেই ভয়ংকৰ মূৰ্তিটোৱে ক’লে, "এই বিলৰ মাছ যিয়ে ধৰে, সি কাহানিও ঘৰলৈ ঘূৰি যাব নোৱাৰে।"
ৰমেনে কঁপিবলৈ ধৰিলে আৰু হাতৰ খালৈটো দূৰলৈ দলিয়াই দি "হৰি নাম" ল’বলৈ ধৰিলে। কিছু সময় পিছত তেওঁৰ চকুৰ আগত সকলো অন্ধকাৰ হৈ পৰিল।
পিছদিনা পুৱা গাঁৱৰ মানুহে ৰমেনক বিলৰ পাৰত অচেতন অৱস্থাত পৰি থকা পালে। তেওঁৰ হাতত কোনো মাছ নাছিল, আছিল কেৱল কিছুমান পুৰণি হাড়ৰ টুকুৰা। সেইদিনাৰ পৰা ৰমেনে নিশা মাছ ধৰিবলৈ যোৱা সম্পূৰ্ণৰূপে এৰি দিলে আৰু আজিও শান্তিপুৰৰ মানুহে সেই নিশাৰ কাহিনী সোঁৱৰিলে আতংকত কঁপি উঠে।
© মাইনা গাম
