কাশ্মীৰ: পৃথিৱীৰ স্বৰ্গ

 

​নীলা আকাশৰ দাপোণত ভাহি উঠে,

বগা বৰফৰ ওৰণি পিন্ধা পাহাৰৰ শাৰী;

ঝিলামৰ বুকুত নাচে ৰূপালী ঢৌ,

চিনাৰৰ পাতত লাগে ৰঙা আবিৰৰ লানি।

​ডাল লেকৰ শান্ত শীতল পানীত,

হালি-জালি ভাহি ফুৰে জাকজমক চিকৰা;

পদ্মফুলৰ সুবাসত মতলীয়া বতাহজাক,

যেন কঢ়িয়াই আনিছে কোনোবা সপোনৰ বতৰা।

​কেঁচাসোণৰ দৰে জিলিকিছে কেশৰৰ পথাৰ,

শালিমাবাগৰ বুকুত ফুলে নিযুত চেনিচম্পা;

পাইন-দেৱদাৰুৰ ছাঁত জিৰায় পখীৰ জাকে,

প্ৰকৃতিৰ কোলাত যেন এয়া এক নিৰৱ ৰূপকথা।

​ভূ-স্বৰ্গৰ এই বিৰল সেউজীয়া মায়া,

হৃদয় জুৰোৱা এক পাহৰিব নোৱাৰা ছাঁয়া;

যত বৰফৰ চেঁচা পৰশত জাগি উঠে প্ৰাণ,

কাশ্মীৰ তুমি সঁচাকৈয়ে— ঈশ্বৰৰ এক মহৎ দান।

- মাইনা গাম