ফাগুনৰ সেই লৃগাং / অসমীয়া কবিতা

 

ফাগুনৰ সেই লৃগাং

​আলিবাটৰ শিমলুৱে পিন্ধিলে ৰঙা সাজ,

ফাগুন আহিল চোতাললৈ পচোৱা জোকাৰি;

বুকুৰ মাজত বাজি উঠিল লৃগাংৰ সেই সুৰ—

অ’ মোৰ মৰমী, তই আছ জানো পাহৰি?

​লৃগাংৰে সেই পৱিত্ৰ দিনটোত,

তৰা-চিৰা আৰু পঃৰ আপংৰ সুবাসে;

মনবোৰ কৰি তোলে সাতৰঙী সপোন,

ফাগুনৰ এই বলিয়া বতাহ জাকে।

​ড্ৰুম্‌-ড্ৰাম্‌কৈ বাজি উঠিল লৃগাঙৰ মাদল,

গুমৰাগ নৃত্যৰ তালে তালে কঁপিল ধৰণী;

ৰঙা ৰিহাৰ আঁচল উৰুৱাই তই নাচিলে—

মোৰ হৃদয়ে বিচাৰি পায় এক মিঠা আমনি।

​শস্য সিঁচাৰ সেই বতৰতে মই থৈছিলোঁ,

মোৰ প্ৰেমৰ বীজটো তোৰ বুকুৰ পলসত;

আজিও জানো সেই প্ৰেম জীয়াই আছে—

ফাগুনৰ সেই ৰঙা শিমলুৰ ডালত?

​ফাগুন মানেই এক প্ৰেমৰ উন্মাদনা,

আৰু লৃগাং মানেই এক হেঁপাহৰ মেলা;

আয়’ চেনেহী, ব’লচোন আকৌ এবাৰ—

হাওৰি মিলি পাতো প্ৰেমৰ এই লৃগাং খেলা।

​শব্দটোৰ চমু আভাস:

• ​আলি আই লৃগাং: মিচিং সকলৰ কৃষি ভিত্তিক বসন্ত উৎসৱ।
• ​গুমৰাগ: লৃগাঙত নচা পৰম্পৰাগত নৃত্য।
• ​পঃৰ আপং: মিচিং সমাজৰ পৰম্পৰাগত পানীয়।

- মাইনা গাম