মাজনিশাৰ সেই কান্দোন
শীতকালৰ নিশা। চৌদিশে ঘন কুঁৱলী আৰু নিস্তব্ধতা। গাঁৱৰ বাহিৰৰ পকী ৰাস্তাটোৰে নীলম অকলে ঘৰলৈ উভতি আহি আছিল। হাতত এটা সৰু টৰ্চ আৰু ডিঙিত ওলমি থকা বেগটো লৈ সি খোজবোৰ খৰ কৰিছিল।
হঠাত্ দূৰৈৰ পৰা এটা শব্দ ভাহি আহিল— কোনোবা ছোৱালীয়ে উচুপাই থকাৰ শব্দ। নীলম থমকি ৰ’ল। এই নিৰ্জন ৰাস্তাত ইমান ৰাতি কোনোবা ছোৱালী কিয় কান্দিব?
অচিনাকি ছোৱালীজনী
সি টৰ্চৰ পোহৰটো অলপ আঁতৰৰ ডাঙৰ বটগছজোপাৰ ফালে মাৰিলে। দেখিবলৈ পালে বগা সাজ পৰিহিত এজনী সৰু ছোৱালী গছজোপাৰ তলত বহি মুখখন হাতৰ তলুৱাত গুজি উচুপি আছে।
নীলমে অলপ ভয় খালে যদিও মানৱীয়তাৰ খাতিৰত আগবাঢ়ি গ’ল।
"আইজনী, তুমি ইমান ৰাতি ইয়াত কি কৰি আছা? ঘৰ ক’ত তোমাৰ?" নীলমে সোধিলে।
ছোৱালীজনীয়ে একো উত্তৰ নিদিলে, কেৱল কান্দোনটো অলপ ডাঙৰ হ’ল। নীলমে পুনৰ ক’লে, "ভয় নকৰিবা, মই তোমাক ঘৰত থৈ আহিম। মুখখন ওপৰলৈ কৰাচোন।"
সেই ভয়ংকৰ সত্য
ছোৱালীজনীয়ে লাহে লাহে তাইৰ মুখখন ওপৰলৈ তুলিলে। নীলমৰ চকু থৰ হৈ গ’ল। টৰ্চৰ পোহৰত সি দেখিলে যে ছোৱালীজনীৰ মুখ বুলিবলৈ একো নাই— কেৱল তেজস্বী ৰঙা চকু দুটা আৰু বগা ছালৰ এটা খহটা অবয়ব।
তাই হাঁহিবলৈ ধৰিলে। সেই হাঁহি মানুহৰ নাছিল, আছিল এক অমানুষিক শব্দ। নীলমে পিছলৈ খোজ দিবলৈ ধৰোঁতেই সি লক্ষ্য কৰিলে— ছোৱালীজনীৰ ভৰি দুখন সম্পূৰ্ণ ওলোটা! > "মোক মোৰ ঘৰলৈ লৈ যাবানে?" তাই এক অদ্ভুত গম্ভীৰ মাতেৰে সুধিলে।
নীলমৰ গাৰ নোম শিয়ঁৰি উঠিল। সি এক মুহূৰ্তও ৰৈ নাথাকি যিমান পাৰে জোৰে দৌৰিবলৈ ধৰিলে। পিছলৈ ঘূৰি নোচোৱাকৈ সি দৌৰি দৌৰি ঘৰ পালেহি।
পিছদিনা গাওঁবাসীৰ পৰা সি জানিব পাৰিলে যে বহু বছৰ আগতে সেই ঠাইতে এখন দুৰ্ঘটনাত এজনী সৰু ছোৱালীৰ মৃত্যু হৈছিল। তেতিয়াৰ পৰাই হেনো তাই নিশা হ’লে অকলশৰীয়াকৈ যোৱা পথিকক এনেদৰেই দেখা দিয়ে।
সেই নিশাৰ পিছত নীলমে কেতিয়াও অকলে সেই ৰাস্তাৰে যোৱাৰ সাহস নকৰিলে।
© মাইনা গাম
