মৰিশালিৰ সেই নিশা
নীলপুৰ গাঁৱৰ উপকণ্ঠত থকা বিশাল পথাৰখনৰ শেষত এখন পুৰণি মৰিশালি আছিল। গাঁৱৰ মানুহে কয় যে সেই মৰিশালিত থকা এজোপা বুঢ়া আঁহত গছত এগৰাকী 'ডাইনী' বাস কৰে। কোনোবাই যদি ভুলতেও সেই পথাৰখনৰ পিনে সন্ধিয়াৰ পিছত যায়, তেওঁ আৰু সুস্থ শৰীৰে উভতি নাহে।
ঘটনাৰ আৰম্ভণি
এদিন গাঁৱৰ ডেকা ল’ৰা অৰ্পণে চহৰৰ পৰা ঘৰলৈ উভতি আহোঁতে বহুত পলম হ’ল। তাৰ হাতত থকা টৰ্চটোও হঠাৎ বেয়া হৈ গ’ল। সি চুটি আলিবাট বুলি মৰিশালিৰ কাষেৰে যোৱা পথাৰখনৰ মাজেৰে খোজ ল’লে। আকাশত তেতিয়া জোনাক আছিল যদিও ক’ৰবাৰ পৰা ভাহি অহা ক’লা ডাৱৰে মাজে মাজে জোনটোক ঢাকি ধৰিছিল।
ভয়াৱহ দৃশ্য
মৰিশালিৰ ওচৰ পাওঁতেই অৰ্পণে কাৰোবাৰ খিলখিল্ হাঁহিৰ শব্দ শুনিবলৈ পালে। সি থমকি ৰ’ল। আঁহত গছজোপাৰ তলত ক’লা কাপোৰ পিন্ধা এগৰাকী বুঢ়ী বহি আছিল। তাইৰ চকু দুটা ৰঙা আঙঠাৰ দৰে জ্বলি আছিল আৰু চুলিবোৰ আউলি-বাউলি।
অৰ্পণে ভয়ত কঁপিবলৈ ধৰিলে। সি দেখিলে যে বুঢ়ীগৰাকীয়ে মাটিত বহি কিবা এটা কামুৰি খাই আছে। সি সাৱধানে পাছলৈ খোজ দিওঁতেই এটা শুকান ডাল ভৰিৰে গছকি দিলে। শব্দটো হোৱাৰ লগে লগে বুঢ়ীগৰাকীয়ে ডিঙিটো ১৮০ ডিগ্ৰী ঘূৰাই অৰ্পণৰ ফালে চালে।
"ক'লৈ যোৱা অৰ্পণ? ইমান দিনৰ মূৰত মোৰ ওচৰলৈ আলহী আহিছে..."
তাইৰ কণ্ঠস্বৰ আছিল অতি ভয়ংকৰ, যেন দুখন শুকান কাঠ ঘঁহনিহে খাইছে। অৰ্পণে বুজিবলৈ বাকী নাথাকিল যে এইগৰাকী কোনো মানুহ নহয়, এয়া সেই ভয়ংকৰ ডাইনীজনীহে।
উদ্ধাৰৰ উপায়
অৰ্পণে পলাই যাবলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু তাৰ ভৰি দুখন যেন মাটিত জাম হৈ গ'ল। ডাইনীজনী লাহে লাহে তাৰ ফালে আগুৱাই আহিল। তাইৰ হাতৰ নখবোৰ ক্ৰমান্বয়ে দীঘল হৈ আহিছিল।
ঠিক সেই সময়তে অৰ্পণৰ মনত পৰিল ককাকৰ কথা। ককাকে কৈছিল যে এনে কুপ্ৰভাৱৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ সাহস গোটাব লাগে আৰু পকেটত থকা যিকোনো লোৰ বস্তু ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে। অৰ্পণে তাৰ পকেটত থকা সৰু চাবিৰ ৰিংটো জোৰেৰে মুঠি মাৰি ধৰিলে আৰু মনতে সাহস গোটাই চিঞৰিবলৈ ধৰিলে।
হঠাৎ ক’ৰবাৰ পৰা এ জাক শিয়ালৰ হোৱা-হুৱা শব্দ ভাহি আহিল আৰু চকুৰ পলকতে ডাইনীজনী ধোঁৱাৰ দৰে মিলি গ’ল।
উপসংহাৰ:
অৰ্পণে কেনেবাকৈ দৌৰি গাঁৱৰ সীমা পালেহি। সি কথমপিহে প্ৰাণ ৰক্ষা কৰিলে। সেইদিনাৰ পৰা নীলপুৰ গাঁৱৰ কোনেও সেই মৰিশালিৰ পিনে অকলশৰে যাবলৈ সাহস নকৰা হ’ল। আজিও বহুতে কয় যে অমাবস্যাৰ নিশা সেই আঁহত গছজোপাৰ তলত এতিয়াও সেই ৰঙা চকু দুটা জ্বলি থাকে।
© মাইনা গাম
