মাছ-লোভী নিশাৰ আলহী / Ghost Story
মাছ-লোভী নিশাৰ আলহী
সেইদিনা আছিল অমাবস্যাৰ নিশা। গাঁৱৰ সিমূৰৰ বিলখনত বৰষুণৰ পিছত জাকে জাকে মাছ উঠিছিল। নিৰঞ্জন আছিল পাকৈত মাছমৰীয়া। হাতত এটা পুৰণি টৰ্চ আৰু এখন খালৈ লৈ সি বিলৰ পাৰলৈ বুলি ওলাই গ’ল।
বিলৰ পাৰত মানুহ-দুনুহ এজনো নাই। কেৱল জিলীৰ মাত আৰু মাজে মাজে ফেঁচাৰ কুৰুলিয়ে পৰিৱেশটো আৰু অধিক ভয়াৱহ কৰি তুলিছিল। নিৰঞ্জনে আঁঠু সমান পানীত নামি মাছ ধৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। সি অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে কেইবাটাও ডাঙৰ ৰৌ আৰু বৰালি মাছ ধৰিলে।
হঠাৎ তাৰ কাণত পৰিল এক অদ্ভুত শব্দ— "কেঁচা মাছ... মোক এটা কেঁচা মাছ দে..."
নিৰঞ্জনে ভাবিলে চাগে তাৰ মনৰ ভ্ৰম। সি আকৌ মাছ ধৰাত মন দিলে। কিন্তু এইবাৰ শব্দটো তাৰ একেবাৰে কাণৰ ওচৰত শুনা গ’ল। এটা চেঁচা বতাহ তাৰ ডিঙিৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গ’ল। সি টৰ্চটো জ্বলাই চাৰিওফালে চালে, কিন্তু কাকো নেদেখিলে।
সি ঘৰলৈ বুলি খোজ দিলে। আন্ধাৰ ৰাস্তাটোৰে খৰখেদাকৈ খোজ দি থাকোঁতে সি অনুভৱ কৰিলে যেন কোনোবা এজন তাৰ পিছে পিছে আহি আছে। খোজৰ শব্দটো স্পষ্ট— চপ-চপ, চপ-চপ... যেন তিতা ভৰিৰে কোনোবা খোজ কাঢ়িছে।
সি পিছলৈ ঘূৰি নোচোৱাকৈ দৌৰিবলৈ ধৰিলে। হঠাৎ তাৰ খালৈটো কোনোবাই থাপ মাৰি ধৰিলে। নিৰঞ্জন থমকি ৰ’ল আৰু লাহেকৈ পিছলৈ ঘূৰি চালে। টৰ্চৰ পোহৰত সি যি দেখিলে, তাৰ তেজ গোট মৰি গ’ল।
এজনী ওখ-পোকহী তিৰোতা, পিন্ধনত বগা কাপোৰ। তাইৰ চুলিবোৰ অতি দীঘল আৰু মুখৰ পৰা পানীৰ সলনি তেজ বৈ আছিল। আটাইতকৈ ভয়ংকৰ কথাটো হ’ল তাইৰ চকু দুটা নাছিল, কেৱল দুটা কলা গাঁত! তাইৰ আঙুলিবোৰ বৰ দীঘল আৰু নখবোৰ তীক্ষ্ণ।
তাই এটা বিকট হাঁহি মাৰি ক’লে— "মাছবোৰ নালাগে, মোক তোকহে লাগে!"
নিৰঞ্জনে চিঞৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু তাৰ মাত নোলাল। তাই তাৰ ডিঙিৰ ফালে হাতখন আগবঢ়াই দিওঁতেই দূৰৈৰ পৰা এটা কুকুৰৰ ভুকনি শুনা গ’ল। কুকুৰৰ মাত শুনিয়েই মূৰ্তিটো বিলৰ পানীৰ ফালে জপিয়াই অদৃশ্য হৈ গ’ল।
পিছদিনা পুৱা গাঁৱৰ মানুহে নিৰঞ্জনক বিলৰ পাৰত অচেতন অৱস্থাত পালে। তাৰ কাষত পৰি আছিল এটা খালী খালৈ, য’ত মাছৰ সলনি কেৱল কেইটামান ক’লা হাড়হে পৰি আছিল।
©™ মাইনা গাম
