নিশাৰ নিস্তব্ধতা আৰু হাবিৰ ৰহস্যক লৈ এটা চুটি ভূতৰ কাহিনী
নিশাৰ নিস্তব্ধতা আৰু হাবিৰ ৰহস্যক লৈ এটা চুটি ভূতৰ কাহিনী ___________
অচিনাকি খোজৰ শব্দ
নীলম আৰু অৰ্ণৱে বহু দিনৰ পৰা পৰিকল্পনা কৰি আছিল কাজিৰঙাৰ ওচৰৰ এখন সৰু গাঁৱৰ দাঁতিত থকা তেওঁলোকৰ বন্ধু এজনৰ ফাৰ্মহাউচত এটা নিশা কটাবলৈ। সেইদিনা আছিল শনিবাৰ। চহৰৰ কোলাহলৰ পৰা আঁতৰি পথাৰ আৰু হাবিৰ মাজত থকা সেই ঘৰটোত তেওঁলোকে নিশাৰ আহাৰ শেষ কৰি বাৰান্দাত বহি কথা পাতি আছিল।
নিশা তেতিয়া প্ৰায় ১২ বাজিছে। চৌপাশে জিলীৰ মাত আৰু মাজে মাজে ভাহি অহা ফেঁচাৰ কুৰুলিয়ে এক আচৰিত পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰিছিল। হঠাত অৰ্ণৱে অলপ দূৰৰ হাবিখনৰ মাজৰ পৰা কিবা এটা মৰমৰ শব্দ শুনিবলৈ পালে— যেন কোনোবাই শুকান পাতৰ ওপৰত খোজ কাঢ়িছে।
"নীলম, শুনচোন! হাবিখনৰ পৰা কোনোবা অহা যেন পাইছ নেকি?" অৰ্ণৱে সৰু মাতেৰে সুধিলে।
নীলমে কাণ পাতি শুনিলে। হয়, খোজৰ শব্দটো লাহে লাহে তেওঁলোকৰ ফাৰ্মহাউচটোৰ ফালে আগবাঢ়ি আহিছে। কিন্তু আচৰিত কথাটো হ’ল, শব্দটো কোনো মানুহৰ খোজৰ দৰে নাছিল। প্ৰতিটো খোজৰ মাজত এক দীঘলীয়া বিৰতি আছিল, আৰু শব্দটো ইমান গধুৰ আছিল যেন কোনোবা বিয়াগোম জন্তুহে আহিছে।
তেওঁলোকে টৰ্চটো জ্বলাই হাবিখনৰ ফালে মাৰিলে, কিন্তু একো দেখা নাপালে। কেৱল এটা অদ্ভুত ঠাণ্ডা বতাহে তেওঁলোকক চুই গ’ল। খোজৰ শব্দটো হঠাত বাৰান্দাৰ একেবাৰে তলতে ৰৈ গ’ল।
"কোন আছে তাত?" নীলমে কঁপাকঁপা মাতেৰে চিঞৰি সুধিলে।
কোনো উত্তৰ নাই। তাৰ পৰিৱৰ্তে, হঠাত বাৰান্দাৰ তলৰ পৰা এটা অতি কৰুণ আৰু খিংখিংগীয়া হাঁহিৰ শব্দ ভাঁহি আহিল। সেই হাঁহিটো মানুহৰ নাছিল, বৰং কিবা এক অজান ক্ৰিয়াৰ বা বনৰীয়া শক্তিৰ দৰেহে আছিল।
ভয়ত দুয়ো দৌৰি ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল আৰু দুৱাৰখন সজোৰে বন্ধ কৰি দিলে। কিন্তু আচৰিত ধৰণে, ভিতৰলৈ যোৱাৰ লগে লগে তেওঁলোকে শুনিলে যে তেওঁলোকৰ কোঠাটোৰ চিলিংখনৰ ওপৰত কোনোবাই ধুপধুপকৈ দৌৰিবলৈ ধৰিছে। বাহিৰৰ পৰা কোনোবাই যেন খিৰিকীৰ কাঁচত নখেৰে আঁচোৰ মাৰিছে।
সেই গোটেই নিশা তেওঁলোকে চকুৰ পতা মুদিব নোৱাৰিলে। পুৱা হোৱাৰ লগে লগে তেওঁলোকে বাহিৰলৈ ওলাই আহি যি দেখিলে, সেয়া দেখি তেওঁলোকৰ তেজ গোট মৰাৰ দৰে হ’ল। বাৰান্দাৰ বোকা মাটিত মানুহৰ দৰে খোজৰ চিন আছিল, কিন্তু সেই খোজবোৰ আছিল ওলোটা— অৰ্থাৎ আঙুলিবোৰ পিছফালে আৰু গোৰোহাটো আগফালে।
গাঁৱৰ মানুহে পিছত ক’লে যে সেইখন হাবিত বহুত পুৰণি 'বন ক্ৰিয়া' বা বন দেৱতাৰ দৰে কিবা অতৃপ্ত আত্মা আছে, যিয়ে নিশাৰ ভাগত অকলশৰীয়া পথচাৰীক আমনি কৰে। সেইদিনাৰ পৰা নীলম আৰু অৰ্ণৱে কেতিয়াও হাবিৰ কাষত নিশা কটোৱাৰ সাহস নকৰিলে।
©™ মাইনা গাম
