এক নিস্তব্ধ গাঁৱৰ সীমাৰ মূৰত থকা এজোপা অতি পুৰণি আঁহত গছ / Ghost Story
এক নিস্তব্ধ গাঁৱৰ সীমাৰ মূৰত থকা এজোপা অতি পুৰণি আঁহত গছক লৈ মানুহৰ মাজত বহুতো ভয় আছিল। গছজোপা ইমানেই ডাঙৰ আৰু ঘন আছিল যে দিনৰ পোহৰতো তাৰ তলত এক বিশেষ আন্ধাৰ বিৰাজ কৰিছিল। গাঁৱৰ মানুহে কয়, সেই গছজোপাত হেনো বহু পুৰণি এক 'অশৰীৰী আত্মা'ই বাস কৰে।
এদিন নিশাৰ কাহিনী—
গাঁৱৰে তৰুণ নামৰ এজন ডেকাই চহৰৰ পৰা কাম সামৰি ঘৰলৈ উভতি আহোঁতে বহুত পলম হ’ল। সেইদিনা আছিল অমাৱস্যাৰ নিশা। হাতত এটা সৰু টৰ্চ লৈ সি গছজোপাৰ কাষেৰে খৰকৈ খোজ দিলে। বতাহ এজাক বলিছিল, আৰু গছৰ পাতবোৰৰ খৰখৰণি শব্দত পৰিৱেশটো আৰু অধিক ভয়ংকৰ হৈ পৰিছিল।
হঠাৎ তৰুণে অনুভৱ কৰিলে যেন গছজোপাৰ ওপৰৰ পৰা কোনোবাই তাক নিৰীক্ষণ কৰি আছে। সি ওপৰলৈ চালে, কিন্তু একো দেখা নাপালে। মাত্ৰ দেখিলে এটা দুলি থকা ডাঙৰ ডাল। কিন্তু আচৰিত কথাটো হ’ল, বতাহ বন্ধ হোৱাৰ পিছতো সেই ডালটো দুলি আছিল।
সি আগবাঢ়িব খোজোতেই কাণত পৰিল এক অদ্ভুত শব্দ— কোনোবাই যেন খিলখিলাই হাঁহিছে। হাঁহিটো কোনো মানুহৰ দৰে নাছিল, বৰং ই আছিল এটা অতি গভীৰ আৰু কৰ্কশ শব্দ। তৰুণৰ দেহ থৰথৰকৈ কঁপিবলৈ ধৰিলে। সি টৰ্চটো ওপৰলৈ মাৰিলে আৰু যি দেখিলে তাৰ বাবে সি সাজু নাছিল।
গছজোপাৰ এটা শকত ডালত ওলোমাই থোৱা আছে এটা বগা আকৃতি। তাৰ ভৰি দুখন আকাশৰ ফালে আৰু মূৰটো তলৰ ফালে। লাহে লাহে সেই আকৃতিটোৱে নিজৰ ডিঙিটো ঘূৰালে। তৰুণে দেখিলে— চকু দুটা জুইৰ দৰে ৰঙা আৰু মুখখনত এক পৈশাচিক হাঁহি।
সেই ‘ভূতটোৱে’ এটা জাঁপ মাৰি তৰুণৰ সন্মুখত নামি আহিল। তাৰ নখবোৰ আছিল অতি দীঘল আৰু গোটেই গাৰ পৰা এটা পঁচা গোন্ধ ওলাইছিল। তৰুণে চিঞৰিব খুজিলে, কিন্তু তাৰ মাত নোলাল। সি দৌৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু তাৰ ভৰি দুখন যেন মাটিত জাম হৈ গ’ল।
ঠিক তেনেতে গাঁৱৰ মন্দিৰৰ পৰা ঘণ্টাৰ শব্দ ভাহি আহিল। পুৱতি নিশাৰ সেই পবিত্ৰ শব্দটো শুনাৰ লগে লগে ভূতটোৱে এক বিকট চিঞৰ মাৰিলে আৰু ধোঁৱাৰ দৰে মিলি গৈ আকৌ গছজোপাৰ ওপৰলৈ উঠি গ’ল। তৰুণে কোনোমতে প্ৰাণটো লৈ ঘৰ পালেহি।
পিছদিনা গাঁৱৰ মানুহে দেখিলে যে সেই পুৰণি গছজোপাৰ এটা ডাঙৰ ডাল নিজে নিজেই ভাঙি মাটিত পৰি আছে। তৰুণৰ সেইদিনাৰ পৰা তীব্ৰ জ্বৰ হ’ল আৰু বহু দিনলৈ সি সেই গছজোপাৰ ফালে চাবলৈ সাহস নকৰিলে। আজিও গাঁৱৰ মানুহে সেই গছজোপাৰ তলেৰে ৰাতি অকলে পাৰ হ’বলৈ ভয় কৰে।
সেই অভিশপ্ত আঁহতৰ ছাঁ
গাঁৱৰ সেই পুৰণি আঁহতজোপা কেৱল এজোপা গছ নাছিল, যেন এটা জীৱন্ত দানৱহে আছিল। তাৰ ডালবোৰ আকাশৰ ফালে মেলা কোনো কঙ্কালৰ হাতৰ দৰে দেখা গৈছিল। গাঁৱৰ বৃদ্ধসকলে কয়, সেই গছজোপাৰ শিপাবোৰ হেনো মাটিৰ তলত থকা পুৰণি শ্মশান এখনৰ লগত সাঙোৰ খাই আছে।
সেইদিনা তৰুণে যেতিয়া গছজোপাৰ কাষ পালে, বতাহজাক হঠাতে গৰম হৈ পৰিল। সাধাৰণতে নিশাৰ বতাহ ঠাণ্ডা হয়, কিন্তু সেই ঠাইখিনিত যেন কাৰোবাৰ তপত উশাহ ভাহি আছিল। তৰুণৰ টৰ্চৰ পোহৰটো লাহে লাহে ম্লান হৈ আহিল— বেটেৰী নতুন আছিল, তথাপি পোহৰটো কঁপিবলৈ ধৰিলে।
হঠাৎ এক পৰিৱৰ্তন:
তৰুণে শুনিলে কোনোবাই তাৰ নাম কাঢ়ি মাতিছে। মাতটো অচিনাকি নহয়, হুবহু তাৰ মাকৰ দৰে। "তৰুণ... সোনকাল কৰ, ঘৰলৈ আহ..."। তৰুণ স্তব্ধ হৈ ৰ’ল। মাক ইয়াত কেনেকৈ? সি শব্দটোৰ দিশত টৰ্চটো ঘূৰালে।
কিন্তু পোহৰ পৰাৰ লগে লগে সি দেখিলে— গছজোপাৰ এটা শকত ডালৰ পৰা কোনো মানুহ নহয়, বৰং এটা কলা কুৎसित ছাঁ লাহে লাহে তললৈ নামি আহিছে। সেই ছাঁটোৰ কোনো মুখ নাছিল, আছিল কেৱল দুটা জ্বলি থকা ৰঙা আঙঠা সদৃশ চকু। সি যিমানেই ওচৰ চাপি আহিল, তিমানেই তৰুণৰ কাণত বহুতো মানুহৰ আৰ্তনাদ আৰু কান্দোনৰ শব্দ ভাহি আহিল। যেন গছজোপাই ইমান বছৰে গিলি থোৱা সকলো আত্মা একেলগে কান্দি উঠিছে।
ভয়ংকৰ দৃশ্য:
তৰুণে দৌৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু সি দেখিলে তাৰ ভৰি দুখন মাটিত নাই— কোনোবা অদৃশ্য শক্তিয়ে তাক শূন্যত দাঙি ধৰিছে। গছজোপাৰ পৰা কিছুমান সাপৰ দৰে লতা নামি আহি তাৰ ডিঙিটো মেৰিয়াই ধৰিবলৈ ধৰিলে। সেই লতাবোৰ আচলতে লতা নাছিল, আছিল ভূতটোৰ দীঘল আৰু ক’লা আঙুলিবোৰ।
ভূতটোৱে তাৰ মুখখন তৰুণৰ অতি ওচৰলৈ আনিলে। পঁচা মাংসৰ অতি দুৰ্গন্ধত তৰুণৰ উশাহ বন্ধ হৈ অহাৰ উপক্ৰম হ’ল। ভূতটোৱে ফুচফুচাই ক’লে, "বহুদিনৰ মূৰত এজন নতুন লগৰী পালোঁ... তই ইয়াতেই থাকিবি, চিৰকালৰ বাবে!"
অন্ধকাৰৰ পৰা মুক্তি:
ঠিক সেই মুহূৰ্ততে তৰুণৰ জেপত থকা সৰু পিতলৰ কটাৰীখন (যিখন সি চহৰৰ পৰা কিনি আনিছিল) মাটিত পৰি গ’ল। পিতলৰ শব্দটো হোৱাৰ লগে লগে গোটেই জংঘলখন এক বিকট চিঞৰত কঁপি উঠিল। ভূতটোৱে যেন কিবা এটা যন্ত্ৰণা পালে। সি তৎক্ষণাত তৰুণক এৰি দি আকৌ গছজোপাৰ একেবাৰে ওপৰৰ ডালত অদৃশ্য হৈ গ’ল।
তৰুণে পৰি থকা কটাৰীখন কোনোমতে তুলি লৈ প্ৰাণটাকি দৌৰিলে। সি পিছলৈ উভতি চোৱা নাছিল, কিন্তু সি অনুভৱ কৰিছিল যে সেই অট্টহাস্যটোৱে বহুদূৰলৈ তাক অনুসৰণ কৰিছিল।
ৰহস্যৰ সামৰণি:
পিছদিনা পুৱা গাঁৱৰ মানুহে দেখিলে যে তৰুণৰ ডিঙিত ক’লা আঙুলিৰ সাঁচ বহি আছে। আৰু আচৰিত কথাটো হ’ল, সেই পুৰণি আঁহত গছজোপাৰ পাতবোৰ মাত্ৰ এক ৰাতিৰ ভিতৰতে সম্পূৰ্ণৰূপে ক’লা হৈ শুকাই গৈছিল। আজিও সেই শুকান গছজোপাৰ কাষেৰে গ’লে মানুহে কয় যে বতাহত কাৰোবাৰ পঁচা উশাহৰ গোন্ধ পোৱা যায়।
সেই নিশাৰ শেষ নোহোৱা বিভীষিকা
তৰুণে প্ৰাণ টাকি দৌৰি নিজৰ ঘৰৰ পদূলি পালেহি। সি গেটখন খুলি ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল আৰু দুৱাৰখনত জোৰেৰে ঢকীয়াবলৈ ধৰিলে। তাৰ মাক-দেউতাকে দৌৰি আহি দুৱাৰখন খুলি দিলে। তৰুণৰ অৱস্থা দেখি তেওঁলোক আচৰিত হ’ল— তাৰ চকু দুটা ৰঙা, গোটেই গাত কঁঁপনি আৰু ডিঙিত সেই ক’লা আঙুলিৰ সাঁচ।
মাক-দেউতাকে তাক ধৰি ভিতৰলৈ লৈ গ’ল। মাকে তাক গিলাচত পানী দিলে। পানী খাই তৰুণ অলপ সুস্থিৰ হ’ল। সি হুকহুকাই কান্দি মাকক ক’লে, "মা, সেই গছজোপাত কিবা এটা আছে। সি মোক মাৰি পেলালেহেঁতেন!"
মাকে তাৰ মূৰত হাত ফুৰাই শান্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। দেউতাকে ক’লে, "তই চিন্তা নকৰিবি, আমি আছোঁ নহয়। তই অলপ শুই থাক।"
তৰুণে শুবলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু তাৰ মনটোত কিবা এটা খোকোজা লাগি আছিল। সি লক্ষ্য কৰিলে যে ঘৰটোৰ ভিতৰত এটা অদ্ভুত গোন্ধ ওলাইছে— ঠিক সেই গছজোপাৰ তলত পোৱা পঁচা মাংসৰ গোন্ধটোৰ দৰে।
আচল 'টুইষ্ট' (The Twist):
হঠাৎ তৰুণৰ চকু গ’ল বেৰত থকা ঘড়ীটোৰ ফালে। ঘড়ীটোত সময় তেতিয়াও ৰাতি ১২:১৫ বাজি থমকি আছে— ঠিক যিটো সময়ত সি সেই আঁহত গছজোপাৰ তলত ভূতটোৰ সন্মুখত থিয় হৈ আছিল।
তৰুণৰ বুকুটো ধপধপাবলৈ ধৰিলে। সি মাকক মাতিলে, "মা, এই গোন্ধটো ক’ৰ পৰা আহিছে?"
মাকে একো উত্তৰ নিদিলে। তাই কেৱল এক দৃষ্টিৰে তৰুণলৈ চাই ৰ’ল। তাইৰ চকু দুটা লাহে লাহে সেই ভূতটোৰ দৰে ৰঙা হ’বলৈ ধৰিলে।
তৰুণে চিঞৰি সুধিলে, "মা, তোমাৰ চকুকেইটা কি হৈছে?"
মাকে এক পৈশাচিক হাঁহি মাৰি ফুচফুচাই ক’লে, "তৰুণ, তই সঁচাকৈয়ে ভাবিছিলি নেকি যে তই গছজোপাৰ পৰা পলাই আহিব পাৰিলি? তই এতিয়াও সেই গছজোপাৰ তলতেই আছ... চকু মেলি চা!"
পৰিৱেশৰ পৰিৱৰ্তন:
মুহূৰ্ততে তৰুণৰ চকুৰ আগত ঘৰখন অদৃশ্য হৈ গ’ল। সি দেখিলে সি আচলতে নিজৰ বিছনাত নাই, বৰং সি সেই আঁহত গছজোপাৰ একেবাৰে ওপৰৰ এটা ডালত ওলমি আছে! তাৰ চাৰিওফালে কেৱল ঘন কুঁৱলী আৰু অন্ধকাৰ।
সি যিটো ঘৰ দেখিছিল, মাক-দেউতাকক দেখিছিল— সেই সকলোবোৰ আছিল সেই ভূতটোৱে সৃষ্টি কৰা এটা মায়াজাল। ভূতটোৱে তাৰ কাণৰ ওচৰত আকৌ সেই কৰ্কশ হাঁহিটো মাৰি ক’লে, "ইয়াত সময় থমকি ৰয়। তই কেতিয়াও ঘৰলৈ যাব নোৱাৰ..."
তৰুণে বুজি পালে যে সি সেই নিশা কেতিয়াও ঘৰ পোৱাই নাছিল। সি আজিও সেই পুৰণি আঁহত গছজোপাৰ ডালত সেই 'অশৰীৰী আত্মা'টোৰ বন্দী হৈ আছে।
©™ মাইনা গাম
