অচিনাকি বান্ধৱী /Ghost Story
অচিনাকি বান্ধৱী
গাওঁখনৰ একেবাৰে শেষৰ ফালে থকা পুৰণি ঘৰটোত কণমানি জোনমণি আৰু তাইৰ মাক-দেউতাক নতুনকৈ থাকিবলৈ আহিছিল। ঘৰটো দেখাত ধুনীয়া আছিল যদিও তাৰ চৌপাশৰ পৰিৱেশটো অলপ গহীন আছিল।
এদিন নিশা বৰষুণ দি আছিল। দেউতাক কামৰ পৰা ঘৰলৈ উভতিবলৈ পলম হৈছিল আৰু মাক পাকঘৰত ৰাতিৰ সাজ জোগাৰ কৰাত ব্যস্ত আছিল। জোনমণিয়ে নিজৰ কোঠাত পুতলাৰ সৈতে খেলি আছিল। হঠাত তাই অনুভৱ কৰিলে যেন কোনোবাই তাইক খিৰিকীৰ সিপাৰৰ পৰা চাই আছে।
তাই খিৰিকীখন খুলি দিলে। বাহিৰত এজাক ধাৰাসাৰ বৰষুণ, কিন্তু আচৰিত ধৰণে খিৰিকীৰ ঠিক তলতে এজনী সৰু ছোৱালী থিয় হৈ আছিল। তাইৰ গাত এটা বগা ফ্ৰক, কিন্তু বৰষুণত তিতি থকাৰ পিছতো ফ্ৰকটো সম্পূৰ্ণ পৰিষ্কাৰ হৈ আছিল।
জোনমণিয়ে সুধিলে, "তুমি কোন? ইমান বৰষুণত বাহিৰত কি কৰি আছা?"
ছোৱালীজনীয়ে একো উত্তৰ নিদি কেৱল জোনমণিৰ হাতত থকা পুতলাটোলৈ আঙুলিয়াই দেখুৱালে। জোনমণিয়ে ভাবিলে চাগে ছোৱালীজনীৰ পুতলাটো খেলিবাৰ মন গৈছে। তাই হাঁহি মাৰি ক'লে, "ভিতৰলৈ আহা, আমি একেলগে খেলিম।"
ছোৱালীজনীয়ে একো নকৈ খিৰিকীৰে জপিয়াই ভিতৰলৈ সোমাই আহিল। তাইৰ খোজৰ কোনো শব্দ নাছিল। দুয়ো কিছুসময় খেলিলে, কিন্তু জোনমণিয়ে লক্ষ্য কৰিলে যে ছোৱালীজনীৰ হাত-ভৰি অস্বাভাৱিক ধৰণে ঠাণ্ডা, যেন বৰফহে!
এনেতে মাকে পাকঘৰৰ পৰা চিঞৰি মাতিলে, "জোনমণি, কাৰ লগত কথা পাতি আছা?"
জোনমণিয়ে উত্তৰ দিলে, "মা, মোৰ নতুন বান্ধৱীজনীৰ লগত খেলি আছোঁ। তাইৰ বৰ ভোক লাগিছে চাগে, অলপ খাবলৈ আনিবা নেকি?"
মাক লৰালৰিকৈ কোঠালৈ সোমাই আহিল, কিন্তু কোঠাটোত জোনমণিৰ বাহিৰে আন কোনো নাছিল। মাকে আচৰিত হৈ সুধিলে, "ক’ত তোৰ বান্ধৱী? ইয়াতে দেখোন কোনো নাই!"
জোনমণিয়ে পালেঙৰ তললৈ আঙুলিয়াই ক'লে, "এইয়া চোৱা, তাই ইয়াতে লুকাই আছে।"
মাক যেতিয়া তললৈ হাউলি চালে, তেওঁৰ তেজ যেন গোট মাৰি গ’ল। পালেঙৰ তলত কোনো ছোৱালী নাছিল, কিন্তু জোনমণিৰ পুতলাটোৰ ডিঙিটো সম্পূৰ্ণৰূপে পকাই থোৱা আছিল আৰু মজিয়াত বোকাৰ সলনি কেৱল পানীৰ কেইটামান চেঁচা খোজৰ চিন আছিল... যিবোৰ দেৱালৰ ফালে গৈ হঠাত নোহোৱা হৈ গৈছিল।
সেইদিনাৰ পৰা জোনমণিয়ে আৰু কেতিয়াও অকলে শুব নোৱাৰা হ’ল। আজিও মাজনিশা কেতিয়াবা খিৰিকীত কোনোবাই টুকুৰিওৱাৰ শব্দ শুনা যায়— যেন কোনোবাই তাইৰ পুতলাটো ওভতাই খুজিবলৈহে আহিছে।
©™ মাইনা গাম
