অভিশপ্ত কেবিন নং ৩০৪: ৰহস্যৰ উন্মোচন / Ghost Story
অভিশপ্ত কেবিন নং ৩০৪: ৰহস্যৰ উন্মোচন
ঘটনাৰ আৰম্ভণি:
অংকুৰ নামৰ এজন ডেকা ডাক্তৰে নতুনকৈ সেই হাস্পতালত যোগদান কৰিছিল। তেওঁ এইবোৰ অন্ধবিশ্বাস বুলি হাঁহি উৰুৱাই দিছিল। এদিন বৰষুণৰ নিশা, হাস্পতালত ৰোগীৰ ভিৰ বাঢ়িছিল। উপায়হীন হৈ অংকুৰে এজন বৃদ্ধ ৰোগীক ৩০৪ নম্বৰ কেবিনটোতে ভৰ্তি কৰোৱাৰ নিৰ্দেশ দিলে।
ম মাজনিশাৰ অভিজ্ঞতা:
ৰাতি প্ৰায় ২ বাজিছে। অংকুৰ তেওঁৰ ডিউটি ৰূমত বহি আছিল। হঠাত ৩০৪ নম্বৰ কেবিনৰ পৰা 'কল বেল'টো বাজি উঠিল। অংকুৰ লৰালৰিকৈ তালৈ গ’ল।
ভিতৰত গৈ তেওঁ দেখিলে বৃদ্ধজন গভীৰ টোপনিত। তেওঁ ভাবিলে চাগে ভুলতে হাত লাগি বেলটো বাজিছে। কিন্তু তেওঁ ওলাই আহিব খোজোতেই এটা চেঁচা বতাহে গোটেই কোঠাটো কঁপাই তুলিলে। কোঠাৰ লাইটটো ধিমিক-ধামাককৈ জ্বলিবলৈ ধৰিলে।
চকুৰ সন্মুখত দৃশ্য:
হঠাত অংকুৰে দেখিলে, বৃদ্ধজনৰ বিচনাৰ কাষত থকা অক্সিজেন চিলিণ্ডাৰটো আপোনা-আপুনি ঘূৰিবলৈ ধৰিছে। তেওঁ অবাক হৈ চাই থাকোঁতেই দেখিলে— বিচনাৰ তলৰ পৰা এখন নীলা পৰা হাত ওলাই আহিছে আৰু লাহে লাহে বৃদ্ধজনৰ ডিঙিৰ ফালে আগবাঢ়িছে।
অংকুৰৰ ডিঙিটো যেন শুকাই গ’ল। তেওঁ চিঞৰিব খুজিও নোৱাৰিলে। ঠিক তেনেতে দেৱালৰ ঘড়ীটো ২:৩০ বজাত বন্ধ হৈ গ’ল। অংকুৰে দেখিলে এজনী নাৰ্চ কোঠাটোত সোমাই আহিছে। কিন্তু আচৰিত কথাটো হ’ল, তাইৰ ভৰি দুখন মাটিত নাছিল আৰু ইউনিফৰ্মটো তেজৰে ল ল্ পলীয়া হৈ আছিল।
অতীতৰ ৰহস্য:
পিছদিনা অংকুৰে হাস্পতালৰ পুৰণি ফাইলবোৰ লিৰিকি-বিধিকি চাই এটা ভয়ংকৰ সত্য গম পালে। কেইবছৰমান আগতে সেই ৩০৪ নম্বৰ কেবিনতে ডিউটিত থকা এগৰাকী নাৰ্চৰ ভুল চিকিৎসাৰ বাবে এজন ৰোগীৰ মৃত্যু হৈছিল। লোকজনে মৃত্যুৰ আগমুহূৰ্তত নাৰ্চগৰাকীক আক্ৰমণ কৰিছিল আৰু তাতেই দুয়োৰে কৰুণ মৃত্যু হৈছিল।
তাৰ পিছৰে পৰা কোৱা হয় যে, সেই নাৰ্চগৰাকীয়ে আজিও সেই কেবিনটোত ডিউটি কৰি ফুৰে— কেতিয়াবা ৰোগীক সেৱা কৰিবলৈ, আৰু কেতিয়াবা নিজৰ ভুলৰ প্ৰায়শ্চিত্ত কৰিবলৈ।
সেই নিশাৰ সেই ভয়ংকৰ দৃশ্যটো দেখাৰ পিছত অংকুৰ কিছুসময়ৰ বাবে অচেতন হৈ পৰিছিল। পিছদিনা পুৱা যেতিয়া তেওঁৰ চকু মেল খালে, তেওঁ নিজকে ৩০৪ নম্বৰ কেবিনৰ বাহিৰৰ বাৰাণ্ডাত পৰি থকা পালে। আচৰিত কথাটো হ’ল, সেই বৃদ্ধ ৰোগীজনৰ কোনো সম্ভেদ নাছিল।
হাস্পতালৰ পঞ্জীয়ন বহীখনত তেওঁ যিজন ৰোগীৰ নাম লিখিছিল, সেই নামটোও যেন কোনোবাই চিয়াঁহীৰে কাটি পেলাইছে।
পৰিত্যক্ত ফাইলটোৰ সন্ধান
অংকুৰে ইমান সহজে হাৰ মানিব পৰা নাছিল। তেওঁ হাস্পতালৰ পুৰণি 'ষ্ট'ৰ ৰূম'লৈ গৈ ধূলিৰে ধূসৰিত ফাইলবোৰ বিচাৰিবলৈ ধৰিলে। বহু পৰিশ্ৰমৰ মূৰত তেওঁ ১৯৯২ চনৰ এটা ফাইল পালে। তাত সেই নাৰ্চগৰাকীৰ এখন ফটো আছিল— নাম আছিল অনন্যা।
ফটোখন দেখাৰ লগে লগে অংকুৰৰ তেজ যেন গোট মাৰি গ’ল। সেইখন ঠিক সেইজনীয়েই নাৰ্চ আছিল, যাৰ তেজৰে লুতুৰি-পুতুৰি অৱয়বটো তেওঁ যোৱানিশা দেখিছিল। কিন্তু ফাইলটোৰ মাজত এটা ৰহস্যময় চিঠি আছিল। তাত লিখা আছিল: "মোৰ কোনো দোষ নাছিল, মোক ৰোগীজনে ডিঙি চেপি মৰা নাছিল, বৰঞ্চ সেই ৰাতি আন কিবা এটা ঘটিছিল..."
ৰহস্যৰ নতুন মোৰ
অংকুৰে গম পালে যে সেই ৰাতি হাস্পতালত কেৱল এজন ৰোগীৰ মৃত্যু হোৱা নাছিল, বৰঞ্চ হাস্পতালৰ সেই সময়ৰ এজন জ্যেষ্ঠ চিকিৎসকৰ ভুলৰ বাবে এজন প্ৰভাৱশালী ব্যক্তিৰ মৃত্যু হৈছিল। নিজৰ দোষ ঢাকিবলৈ তেওঁ সকলো দোষ নাৰ্চ অনন্যাৰ ওপৰত জাপি দিছিল। অভিযোগ আছিল যে অনন্যাই ভুল দৰব দিছিল। অপমান সহ্য কৰিব নোৱাৰি অনন্যাই সেই ৩০৪ নম্বৰ কেবিনটোতেই আত্মহত্যা কৰিছিল।
দ্বিতীয় নিশাৰ বিভীষিকা
অংকুৰে সেইদিনা ৰাতি আকৌ ৩০৪ নম্বৰ কেবিনলৈ যোৱাৰ সাহস গোটাই ল’লে। হাতত এটা সৰু টৰ্চ লৈ তেওঁ কোঠাটোত সোমাল। হঠাত তেওঁ দেখিবলৈ পালে দেৱালত কিবা এটা লিখা আছে। তেওঁ টৰ্চৰ পোহৰ পেলাই দেখিলে তেজৰে লিখা আছে— "মই আজিও ইয়াত ডিউটি কৰি আছোঁ, কাৰণ সত্যটো আজিও লুকাই আছে।"
ঠিক তেনেতে অংকুৰে তেওঁৰ কান্ধৰ ওপৰত কাৰোবাৰ এটা চেঁচা হাতৰ স্পৰ্শ অনুভৱ কৰিলে। কাণে কাণে কোনোবাই ক’লে, "ডাক্তৰ বাবু, মোক মুক্তি দিয়ক। সেই ফাইলটোৰ শেষৰ পৃষ্ঠাখন চাওক।"
অংকুৰে লৰালৰিকৈ ফাইলটোৰ শেষৰ ফালে চালে আৰু দেখিলে তাত এজন চিকিৎসকৰ চহী আছিল— যিজন চিকিৎসক বৰ্তমান এই হাস্পতালৰে পৰিচালক!
কাহিনীৰ মোখনি
সেই ৰহস্য পোহৰলৈ অহাৰ পিছতে হাস্পতালত এটা বিৰাট উত্তেজনাৰ সৃষ্টি হ’ল। সেই পুৰণি পৰিচালকজনৰ বিৰুদ্ধে তদন্ত আৰম্ভ হ’ল। আচৰিত ধৰণে, তদন্ত আৰম্ভ হোৱাৰ দিনাই ৩০৪ নম্বৰ কেবিনটোৰ পৰা নাৰ্চ অনন্যাৰ সেই নীলা হাতখন আৰু সেই ৰহস্যময় চেঁচা বতাহ চিৰদিনৰ বাবে নাইকিয়া হৈ গ’ল।
কিন্তু আজিও, মাজে মাজে বৰষুণৰ নিশা সেই কৰিডৰত কোনোবাই খোজ কঢ়াৰ শব্দ শুনে। কোনোবাই কয়, অনন্যা আজিও আছে— এতিয়া হয়তো ৰোগীক ভয় খুৱাবলৈ নহয়, বৰঞ্চ সত্যক ৰক্ষা কৰিবলৈ।
