নীলা আকাশৰ মৌন প্ৰেম
নীলা আকাশৰ মৌন প্ৰেম
এখন বিশাল অৰণ্যৰ মাজত এডাল ওখ গছত এটা চৰাইৰ দম্পতীয়ে বাস কৰিছিল। চৰাইটোৰ নাম আছিল নীল আৰু চৰাইজনীৰ নাম আছিল তৰা। সিহঁতৰ পৃথিৱীখন আছিল অতি সৰু, কিন্তু বৰ সুখৰ। দিনটো আহাৰ বিচাৰি ফুৰি সন্ধিয়া হ’লে সিহঁতে গছৰ ডালত বহি একেলগে জোনাক চাইছিল।
হঠাতে অহা ধুমুহা
এদিন দুপৰীয়া আকাশখন হঠাতে ক’লা পৰি আহিল। এক প্ৰচণ্ড ধুমুহা আৰম্ভ হ’ল। নীল আৰু তৰা বাহটোত সোমাই ইজনে আনজনক সাবটি ধৰি আছিল। কিন্তু বতাহৰ বেগ ইমান বেছি আছিল যে গছৰ ডালটো ভাঙি পৰিবলৈ ধৰিলে।
তৰাই উৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু ধুমুহাই তাইক এটা ধাৰাল কাঁইটৰ জোপোহাত পেলাই দিলে। তাইৰ পাখি এখন বেয়াকৈ আঘাতপ্ৰাপ্ত হ’ল। তাই আৰু উৰিব নোৱাৰা হ’ল।
নীলৰ ত্যাগ
ধুমুহা পাৰ হৈ গ’ল। আকাশ নিৰ্মল হ’ল, কিন্তু তৰাৰ পৃথিৱীখন অন্ধকাৰ হৈ পৰিল। তাই নীলক ক’লে,
"নীল, তুমি গুচি যোৱা। মই আৰু কেতিয়াও আকাশত উৰিব নোৱাৰিম। তুমি ইয়াত থাকিলে ভোকত মৰিবা।"
নীলে একো নক’লে। সি তৰাৰ কাষতে বহি ৰ’ল। সি প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে যে যি নহওক কিয়, সি তৰাক অকলে এৰি নাযায়। সি দিনে-ৰাতিয়ে কষ্ট কৰি দূৰ-দূৰণিৰ পৰা তৰাৰ বাবে খাদ্য বিচাৰি আনিবলৈ ধৰিলে। কেতিয়াবা বৰষুণত তিতিও সি তৰাক নিজৰ পাখিৰে ঢাকি ৰাখিছিল যাতে তৰাই ঠাণ্ডা নাপায়।
প্ৰেমৰ জয়
এনেকৈয়ে দিনবোৰ পাৰ হ’ল। তৰাই লাহে লাহে সুস্থ অনুভৱ কৰিবলৈ ধৰিলে। এদিন পুৱা তৰাই দেখিলে যে নীলে তাইৰ বাবে মাটিত পৰি থকা খৰি আৰু খেৰ গোটাই মাটিত এক সুৰক্ষিত আশ্ৰয় বনাইছে, কাৰণ তাই আৰু আকাশৰ ওখ গছলৈ উৰিব নোৱাৰে।
নীলে বুজাই দিলে যে প্ৰেম মানে কেৱল একেলগে আকাশত উৰা নহয়, প্ৰেম মানে হ’ল মাটিত পৰি যোৱা সংগীজনৰ হাত ধৰি একেলগে খোজ কঢ়া। আকাশ হেৰুৱাইও সিহঁতে এটা নতুন পৃথিৱী বিচাৰি পালে— য’ত কেৱল বিশ্বাস আৰু মৰম আছিল।
_©™ মাইনা গাম
নীল আৰু তৰা
আকাশৰ বুকুত সপোন আছিল, আছিল ডেউকাৰ গান,
দুয়োৰে বুকুত বাজিছিল মাথোঁ এটি নিভাঁজ টান।
হঠাতে অহা ধুমুহাজাকে কাঢ়িলে উৰাৰ সুখ,
তৰাৰ চকুত নামিল আন্ধাৰ, বিষাদৰ ক'লা মুখ।
পাখি ভাঙিল, আকাশ হেৰাল, ভাগিল সুৰৰ তৰী,
তৰাই ক’লে, "যোৱাগৈ নীল, মই যে পৰিলোঁ সৰি।"
নীলে হাঁহিলে, ডেউকা মেলি আঁকোৱালি ল’লে তাইক,
"আকাশ নালাগে, তুমি থাকিলে স্বৰ্গ পাম মই ইয়াত।"
অকলে নহয়, দুয়োৰে মৰমে গঢ়িলে মাটিৰ ঘৰ,
প্ৰেম যে আকাশত নহয়, প্ৰেম হ’ল আপোনজনৰ ভৰ।
ডেউকা নহ’লেও উৰিব পাৰি হৃদয়ৰ জোৰেৰে,
নীল-তৰাৰ কাহিনী জিলিকিল ত্যাগৰ চকুলোৰে।
