জয় যাত্ৰা
জয় যাত্ৰা
ভয়ৰ কজলা ডাৱৰে যেতিয়া
আৱৰি ধৰে আকাশ,
থৰক-বৰক খোজত থমকি
হেৰায় বুকুৰ শ্বাস।
সেই নিমিষতে মনত পেলাবা
ভয়তো মাথোঁ ছাঁ,
তাক নেওচি আগুৱাই গ'লেই
জিকিব তোমাৰ ডিঙা।
বন্ধ দুৱাৰৰ সিপাৰে আছে
নতুন পোহৰৰ দেশ,
ভয়ৰ শিকলি নিছিঙিলে জানো
পাবা সেই তৰাৰ বেশ?
প্ৰথম কৰ্তব্য নিজক জগোৱা
শংকা কৰি নাশ,
দুৰ্বলতাক বিসৰ্জন দি
গঢ়া নতুন ইতিহাস।
ভয়ক যিয়ে সাৱটি ধৰে
সিটো আন্ধাৰত ৰয়,
সাহসেৰে যিয়ে যুঁজ দিব জানে
তাৰেই সদায় জয়।
হৃদয়ত আনা দুৰ্বাৰ শক্তি
দুচকুভৰা আশা,
ভয়ক জয় কৰাটোৱেই হ’ল
জীৱনৰ আদি ভাষা।
©™ মাইনা গাম
