বকুলৰ সুবাস
বকুলৰ সুবাস
শাৰদী নিশাৰ নিয়ৰৰ কণা,
দুৱৰিৰ বুকুত বহি কৰে কাণাকানি—
সৰি থকা বকুলৰ শুভ্ৰ পাহিবোৰে
বিলাইছে যেন এক মায়াবী জোনাকৰ আমনি।
তুমি সৰি থাকা নিৰৱে, নিভৃতে,
ধূলিৰ বুকুত নিজকে বিলাই;
তোমাৰ সেই মৰহি যোৱা সুবাসেও
স্মৃতিৰ কোঠালিত মিঠা হেন্দোলনি জগাই।
সৰা বকুল বুটলি মই মালা গাঁথো,
আঁত হেৰুৱা অতীতৰ কোনোবা এটি ক্ষণত;
পাহিবোৰ শুকাই গ’লেও গোন্ধটো যে থাকে
সাঁচি থোৱা মৰমৰ দৰে মোৰ মনত।
বকুল তুমি মাথোঁ এপাহ ফুল নহয়,
তুমি এটা অনুভৱ, এটি বিষাদৰ সুৰ;
আকৌ এপাহ হৈ ফুলিবাচোন তুমি—
মোৰ চোতালৰ সেই পুৰণি জোপোহাত, বহুদূৰ।
©™ মাইনা গাম
