অচিন সুবাসৰ কেতেকী
অচিন সুবাসৰ কেতেকী
বসন্তৰ সেই ৰঙীন দুপৰীয়া,
বননীত ফুলিল কেতেকী;
তোমাৰ সেই নিচাতলীয়া গোন্ধত,
মন মোৰ হৈ পৰে বিভোৰ আৰু একাকী।
পাতৰ আঁৰত লুকাই থকা,
তুমি এক শুভ্ৰ মায়াবী ফুল;
বতাহত বিলোৱা সুবাস তোমাৰ,
যাৰ নাই কোনো তুলনা বা মূল।
কেতেকীৰ পাহিত ৰৈ যায়,
ফাগুনৰ শেষৰ সেই ধূলিকণা;
তুমি যেন হাবিৰ কোনোবা কোণত,
এটি মৌন প্ৰেমৰ পুৰণি ঠিকনা।
নিশাৰ আকাশত তৰা জ্বলে,
আৰু বনত জ্বলে তোমাৰ সুবাস;
কেতেকী তুমি বসন্তৰ প্ৰাণ,
আৰু মোৰ হিয়াৰ এক আপোন বিশ্বাস।
