শৰতৰ সেই মায়াবী নিশা
শৰতৰ সেই মায়াবী নিশা
শৰতৰ আকাশত তেতিয়া শুকুলা ডাৱৰৰ লুকাভাকু। চৌদিশে শেৱালি ফুলৰ সুবাস আৰু ঢাকৰ শব্দই জীপাল কৰি তুলিছে পৰিৱেশ। মহালয়া পাৰ হৈ গৈছে, চাৰিওফালে দুৰ্গা পূজাৰ উচাহ। কিন্তু মোৰ মনটো অলপ গধুৰ হৈ আছিল। সেইদিনা নৱমীৰ নিশা, জনসমুদ্ৰৰ পৰা আঁতৰি মই অকলে গংগাৰ পাৰত বহি আছিলোঁ।
হঠাৎ অনুভৱ কৰিলোঁ, মোৰ কাষত কোনোবা এজনী সৰু ছোৱালী বহিছে। তাইৰ পিন্ধনত এখন ৰঙা পাৰি দিয়া বগা শাৰী, কপালত এটা ডাঙৰ সেন্দূৰৰ ফোঁট আৰু চকুহালত এক অপাৰ কৰুণা।
মই সুধিলোঁ, "ইমান ৰাতি তুমি ইয়াত অকলে কি কৰিছা? ঘৰ ক’ত তোমাৰ?"
তাই হাঁহি মাৰি ক’লে, "মইতো সদায় ইয়াতেই থাকোঁ। কেতিয়াবা ধুনীয়া মূৰ্তিটোৰ মাজত, কেতিয়াবা আকৌ তোমালোকৰ দৰে মানুহৰ মনৰ মাজত। আজি তোমাক অলপ চিন্তিত যেন দেখি কাষলৈ আহিলোঁ।"
মই আচৰিত হৈ তাইৰ মুখলৈ চালোঁ। তাইৰ চকুহাল যেন অজানিতে চিনাকি। মই ক’লোঁ, "পৃথিৱীত ইমান অশান্তি, ইমান দুখ। মই বুজি নাপাওঁ মা দুৰ্গা আহিলে সকলো ঠিক কিয় হৈ নাযায়?"
তাই মোৰ হাতখনত ধৰিলে। হাতখন আছিল আচৰিত ধৰণৰ কোমল আৰু উমাল। তাই ক’লে, "শক্তি তোমালোকৰ ভিতৰতে থাকে। মই কেৱল বছৰত এবাৰ আহোঁ যাতে তোমালোকে নিজৰ ভিতৰৰ সেই সাহসক চিনি পোৱা। অসুৰ বাহিৰত নাই, অসুৰ আছে মানুহৰ অহংকাৰ আৰু ঘৃণাৰ মাজত। তাক জয় কৰিবলৈ মই নহয়, তোমালোকেই আগবাঢ়িব লাগিব।"
সেই ৰহস্যময়ী ছোৱালীজনীৰ কথা শুনি মই অলপ সময় থমকি ৰ’লোঁ। মোৰ মনত এটা প্ৰশ্ন জাগিল। মই সুধিলোঁ, "কিন্তু মা, মোৰ দৰে এজন সাধাৰণ মানুহে কেনেকৈ সেই অসুৰবোৰক পৰাস্ত কৰিম? মোৰ হাতত দেখোন কোনো অস্ত্ৰ নাই!"
তাই খিলখিলাই হাঁহি দিলে। সেই হাঁহিটোত যেন গোটেই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আনন্দ লুকাই আছিল। তাই ক’লে:
"অস্ত্ৰ মানে কেৱল তৰোৱাল নহয়। তোমাৰ ধৈৰ্য্যই হ’ল তোমাৰ ঢাল, তোমাৰ সত্যবাদিতাই হ’ল তোমাৰ ত্ৰিশূল আৰু তোমাৰ কৰুণাই হ’ল তোমাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ শক্তি। যিদিনা তুমি আনৰ চকুলো মচিবলৈ হাত আগবঢ়াবা, জানিবা সেইদিনাই মোৰ পূজা সফল হৈছে।"
মই কিবা এটা ক’বলৈ লওঁতেই আকাশত হঠাত এটা বিজুলী মাৰিলে। মই চকু দুটা জপাই দিলোঁ। পুনৰ যেতিয়া চকু মেলিলোঁ, দেখিলোঁ মোৰ কাষত কোনো নাই। কিন্তু মই যি ঠাইত বহি আছিলোঁ, তাত এটি সতেজ পদ্ম ফুল পৰি আছিল— যিটো সেই ঋতুত পোৱা প্ৰায় অসম্ভৱ।
মই অনুভৱ কৰিলোঁ মোৰ শৰীৰৰ বিষ আৰু মনৰ গধুৰ ভাবটো একেবাৰেই নাইকিয়া হৈ গৈছে। গংগাৰ পানীৰ ঢৌবোৰে যেন মোক কৈ গ’ল— "শক্তি তোমাৰ ভিতৰতেই আছে।"
মই বুজিলোঁ, মা দুৰ্গা কোনো সুদূৰৰ দেৱী নহয়; তেওঁ প্ৰতিটো মূহূৰ্ততে আমাৰ সাহস হৈ আমাৰ লগতেই থাকে। সেইদিনাৰ পৰা মই জীয়াই থকাৰ এক নতুন অৰ্থ বিচাৰি পালোঁ।
©™ মাইনা গাম
