নিশাৰ অতিথি: এক ৰহস্যময় সাক্ষাৎকাৰ
নিশাৰ অতিথি: এক ৰহস্যময় সাক্ষাৎকাৰ
 |
| © image: Maina Gam |
মাজৰাতিৰ সেই চেঁচা বতাহজাকৰ মাজত যেতিয়া ভূতজনে মোৰ বিছনাখনত বহি লৈছিল, মোৰ কলমটো তেতিয়াও হাতত থৰ হৈ আছিল। তেওঁৰ ধোঁৱা-ধোঁৱা অবয়বটোৰ মাজেৰে মই বেৰত ওলমি থকা ঘড়ীটো স্পষ্টকৈ দেখিছিলোঁ।
"আপুনি ক’ব খুজিছে যে আপোনালোক ভয়ংকৰ নহয়?" মই সাহ গোটাই সুধিলোঁ।
তেওঁ খিৰিকীৰ বাহিৰলৈ চালে। বাহিৰত এজাক ধাৰাসাৰ বৰষুণ আৰম্ভ হৈছিল। "ভয়ংকৰ কি জানা? যিবোৰ কাহিনী কেতিয়াও শেষ নহয়। যিবোৰ মানুহে পাহৰি যায়।" তেওঁৰ মাতটো দূৰৈৰ পৰা অহা প্ৰতিধ্বনিৰ দৰে লাগিল।
এক পুৰণা ৰহস্যৰ উন্মোচন
মই তেওঁৰ চকুলৈ চালোঁ। সেই চকুযোৰত কোনো ঘৃণা নাছিল, আছিল কেৱল এক গভীৰ বিষাদ। তেওঁ ক’বলৈ ধৰিলে—
"আজিৰ পৰা ঠিক ত্ৰিশ বছৰ আগতে, এই একেখন মেজতে বহি এজন ডেকাই এটা উপন্যাস লিখিবলৈ লৈছিল। তেওঁৰ কাহিনীটো আছিল এজন হত্যাকাৰীৰ বিষয়ে, যিয়ে নিজৰ অপৰাধ ঢাকিবলৈ এজন নিৰ্দোষী মানুহক ভূত সজাইছিল।"
মই থতমত খালোঁ। "তাৰপাছত?"
"তাৰপাছত সেই কাহিনীটো সম্পূৰ্ণ নহ’ল। কাৰণ সেই নিশা লিখকজনৰ ৰহস্যজনক মৃত্যু হ’ল। মানুহে ক’লে হৃদৰোগ, কিন্তু আচলতে তেওঁ যিটো ৰহস্য উদঘাটন কৰিব খুজিছিল, সেই ৰহস্যটোৱেই তেওঁক গিলি পেলালে।"
মোৰ বুকুখন কঁপিবলৈ ধৰিলে। মই যিখন মেজত বহি আছোঁ, সেইখন মেজৰ ড্ৰয়াৰত মই আজি সন্ধিয়া এটা পুৰণা ডায়েৰী পাইছিলোঁ।
ৰহস্যময় মোৰ
মই কঁপাকঁপা হাতেৰে ড্ৰয়াৰটো খুলি সেই ডায়েৰীখন উলিয়ালোঁ। ভূতজনে মোৰ ফালে চাই অলপ হাঁহিলে। সেই হাঁহিটোত এক শীতলতা আছিল।
"মেলা ডায়েৰীখন," তেওঁ নিৰ্দেশ দিলে।
মই শেষৰ পৃষ্ঠাখন মেলিলোঁ। তাত লিখা আছিল— "যিয়ে এই কাহিনীটো শেষ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব, তেওঁ মোৰ পৰিচয় পাব।"
মই চিঞৰি উঠিলোঁ, "আপুনিয়েই সেই লিখকজন নেকি? আপুনিয়েই সেইজন যাৰ মৃত্যু হৈছিল?"
ভূতজনে একো উত্তৰ নিদিলে। তেওঁ কেৱল মোৰ মেজত থকা চিয়াহীৰ টেমাটোৰ ফালে আঙুলিয়াই দিলে। দেখোঁ যে চিয়াহীখিনি আপোনা-আপুনি কাগজত বিয়পি পৰিছে আৰু এটা নাম লিখা হৈছে— 'মাইনা'।
মোৰ চকু কপালত উঠিল। কাৰণ সেই নামটো মোৰ নিজৰ নামৰ সৈতে একে!
শেষ নোহোৱা নিশা
"মই আপোনাৰ অতীত নে ভৱিষ্যত, সেইটো তুমি নিৰ্ণয় কৰিবা," ভূতজনে ক’লে। "কিন্তু মনত ৰাখিবা, আজিৰ ৰাতিটো শেষ হোৱাৰ আগতে তুমি কাহিনীটো শেষ কৰিব লাগিব। নহ’লে এই মেজখনৰ পৰা তুমি কেতিয়াও উঠিব নোৱাৰিবা।"
হঠাৎ লাইটটো নুমাই গ’ল। গোটেই কোঠাটো ঘোপঘোপে অন্ধকাৰ। কেৱল মোৰ কাগজখনৰ পৰা এটা নীলা আভা ওলাই আছে। মই অনুভৱ কৰিলোঁ মোৰ হাতখন মোৰ নিজৰ নিয়ন্ত্ৰণত নাই। কলমটোৱে নিজে নিজে লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।
বাহিৰত বিজুলী মাৰিলে। সেই পোহৰত মই চুকৰ আইনাখনত চালোঁ। আইনাত কেৱল এজন মানুহ বহি থকা দেখা গৈছিল— কিন্তু সেইজন মই নাছিলোঁ। সেইজন আছিল ত্ৰিশ বছৰ আগৰ সেই অচিনাকি লেখকজন, যিয়ে মোৰ চকুৰে মোলৈ চাই এক বিদ্ৰূপৰ হাঁহি মাৰিছিল।
মই বুজিলোঁ, মই কোনো ভূতৰ কাহিনী লিখিবলৈ অহা নাই, বৰঞ্চ মই নিজেই এটা আধৰুৱা কাহিনীৰ অংশ হৈ পৰিছোঁ।
অন্ধকাৰ কোঠাটোত মোৰ হাতখন যেন এটা যন্ত্ৰত পৰিণত হৈছিল। চিয়াহীৰ আঁচবোৰে কাগজখনত এটা ভয়ংকৰ সত্য লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। সেই 'মাইনা' নামটো কেৱল মোৰেই নাম নাছিল, সেইটো আছিল এক অভিশপ্ত চিন।
এক বিকট শব্দৰে কোঠাটোৰ খিৰিকীখন খোল খাই গ’ল। এজাক ঠাণ্ডা বতাহে মোৰ মুখত কোবাই গ’ল আৰু মই অচেতন হৈ পৰিলোঁ।
পিছদিনা পুৱা যেতিয়া মোৰ চকু মেল খালে, দেখোঁ যে মই মোৰ মেজতে মূৰ থৈ শুই আছোঁ। লেম্পটো নুমাই গৈছে। মই ভাবিলোঁ হয়তো সেয়া এটা দুঃস্বপ্ন আছিল। কিন্তু মোৰ চকু যেতিয়া মেজত থকা কাগজখনত পৰিল, মোৰ হাত-ভৰি চেঁচা পৰি গ’ল।
কাগজখনত সম্পূৰ্ণ কাহিনীটো লিখা আছিল। কিন্তু আচৰিত কথাটো হ’ল— সেই চিয়াহীখিনি ত্ৰিশ বছৰ আগৰ দৰে পুৰণা আৰু শেঁতা আছিল। আৰু কাহিনীটোৰ তলত এটা চহী আছিল— 'মাইনা'। সেইটো মোৰ হাতৰ আখৰ নাছিল।
মই লাহেকৈ মোৰ মেজৰ ড্ৰয়াৰটো খুলি চালোঁ। তাত থকা পুৰণা ডায়েৰীখনৰ শেষৰ পৃষ্ঠাখন এতিয়া খালী নাই। তাত কেৱল এটা বাক্য লিখা আছে:
"ধন্যবাদ, আজি মই মুক্ত হ’লোঁ।"
মই বাহিৰলৈ ওলাই আহিলোঁ। আকাশত নতুন সূৰ্যৰ পোহৰ পৰিছে, কিন্তু মই জানো যে যোৱা নিশাৰ সেই চেঁচা বতাহজাক সদায় মোৰ স্মৃতিৰ কোনোবা এটা কোণত ৰৈ যাব।
©™ মাইনা গাম
