মায়া আৰু সেই নিস্তব্ধ নিশা
মায়া আৰু সেই নিস্তব্ধ নিশা
মায়া আছিল চহৰৰ এখন কলেজৰ হোষ্টেলত থকা এজনী সাহসী ছোৱালী। কিন্তু এদিন গৰমৰ বন্ধত নিজৰ গাঁৱৰ পুৰণি ঘৰখনলৈ গৈ তাইৰ ধাৰণা সম্পূৰ্ণ সলনি হৈ গ’ল। মায়াহঁতৰ গাঁৱৰ ঘৰখন আছিল এশ বছৰৰো ওপৰৰ পুৰণি, য’ত ডাঙৰ ডাঙৰ কাঠৰ খুঁটা আৰু দীঘল বাৰাণ্ডা আছিল।
ৰহস্যৰ আৰম্ভণি
সেইদিনা আছিল শুক্লা চতুৰ্দশীৰ নিশা। ঘৰত মায়া আৰু তাইৰ বুঢ়ী আইতাকৰ বাহিৰে আন কোনো নাছিল। ৰাতি প্ৰায় ১২ বাজিছে। বাহিৰত এজাক মৃদু বতাহ বৈ আছিল, যাৰ ফলত খিৰিকীৰ পৰ্দাবোৰ লাহে লাহে কঁপি আছিল। মায়াই নিজৰ কোঠাত বহি এখন কিতাপ পঢ়ি আছিল। হঠাত তাই অনুভৱ কৰিলে যেন কোনোবাই তাইৰ পিছে পিছে খোজ দিছে।
তাই থমকি ৰ’ল। কোনো শব্দ নাই। কেৱল এটা অদ্ভুত গৰম ভাপ তাইৰ কান্ধত লাগিল। তাই ঘূৰি চালে, কিন্তু কোঠাটোত তাইৰ বাহিৰে কোনো নাছিল।
দাপোণৰ সিপাৰে
মায়াই পানী খাবলৈ উঠি গৈ ড্ৰেছিং টেবুলৰ দাপোণখনৰ সন্মুখত ৰ’ল। আয়নাখন পুৰণি হোৱাৰ বাবে অলপ ধুঁৱলি-কুঁৱলি আছিল। কিন্তু যি দেখিবলৈ পালে, তাইৰ তেজ যেন গোট মাৰি গ’ল!
- দাপোণত মায়াৰ প্ৰতিবিম্বৰ ঠিক পিছফালে এজনী বগা সাজ পিন্ধা মহিলা থিয় হৈ আছে।
- মহিলাগৰাকীৰ চুলিবোৰ অতি দীঘল আৰু মুখখন চুলিৰে ঢাকি থোৱা।
- সবাতোকৈ ভয়ংকৰ কথাটো হ’ল, মায়াই নিজৰ চকু দুটা পচাৰ মাৰিছিল যদিও দাপোণত থকা ছাঁটোৱে চকু দুটা স্থিৰ কৰি মায়ালৈ চাই আছিল।
মায়াই চিঞৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু তাইৰ ডিঙিটো যেন কোনোবাই চেপি ধৰিছে। তাইৰ মাত নোলাল।
এটা করুণ ইতিহাস
ঠিক তেনেতে আইতাকৰ কণ্ঠস্বৰ শুনা গ’ল। আইতাকে বাহিৰৰ পৰা সুধিলে, "মায়া, শুৱা নাই নেকি?"
মুহূৰ্ততে সেই ছাঁটো নোহোৱা হৈ গ’ল। মায়াই কপি কপি গৈ আইতাকৰ ওচৰ পালে আৰু সকলোবোৰ বিৱৰি ক’লে। আইতাকে গভীৰ নিশ্বাস পেলাই ক’লে—
"সেইজনী আন কোনো নহয়, তোৰেই এজনী দূৰসম্পৰ্কীয় পেহী আছিল। বহু বছৰ আগতে এই ঘৰটোতে তেওঁৰ অকাল মৃত্যু হৈছিল। তেওঁ কাকো অপকাৰ নকৰে, কেৱল ঘৰৰ কাৰোবাক পালে নিজৰ উপস্থিতি জনায়।"
পৰিণতি
সেই নিশাৰ পিছত মায়াই আৰু কেতিয়াও একো দেখা নাপালে। কিন্তু তাই লক্ষ্য কৰিলে যে প্ৰতিটো পূৰ্ণিমাৰ নিশা তাইৰ কোঠাত এটা তগৰ ফুলৰ গোন্ধ বিয়পি পৰে। তাই বুজি পালে যে জীয়াই থকা আৰু মৃতকৰ মাজৰ দূৰত্ব কেতিয়াবা একেবাৰে পাতল হৈ পৰে।
মায়াৰ জীৱনৰ সেই নিশা আছিল আটাইতকৈ ভয়ংকৰ কিন্তু শিক্ষণীয়, য’ত তাই বুজি পালে যে সকলো আত্মা ভয়ংকৰ নহয়, কিছুমান কেৱল অলপ মৰম বা মনোযোগ বিচাৰে।
©™ মাইনা গাম
