পুৰণি বৰগছজোপাৰ তলত হেনো এজনী বুঢ়ী ভূত থাকে।
মাইনাহঁতৰ গাঁৱৰ এমূৰে থকা সেই পুৰণি বৰগছজোপাৰ তলত হেনো এজনী বুঢ়ী ভূত থাকে। গাঁৱৰ মানুহে সেইফালে সন্ধিয়া হ’লে যাবলৈ ভয় কৰে, কিন্তু আমাৰ মাইনা কাৰো কথালৈ কাণ নিদিয়া বিধৰ।
এদিন গধূলি সময়ত মাইনাই নিজৰ হেৰাই যোৱা বলটো বিচাৰি বিচাৰি গৈ সেই বৰগছজোপাৰ তল পালেগৈ। চাৰিওফালে নিটাল মাৰিছে, কেৱল ঝিলিৰ মাট আৰু গছৰ পাতৰ খৰখৰণি। হঠাতে মাইনাই দেখিলে বৰগছৰ ডাল এটাত বহি কোনোবাই ভৰি দুখন জোকাৰি আছে।
মাইনাই একো ভয় নকৰি সুধিলে, "হেৰি আইতা, ওপৰত বহি কি কৰিছে? পৰি যাব দেখোন! মোৰ বলটো দেখিছে নেকি?"
ওপৰৰ পৰা এটা খৰখৰীয়া মাতে উত্তৰ দিলে, "অ’ মাইনা, মই ইয়াতে বহি জুৰ লৈছোঁ। তোৰ বলটো সৌৱা পুখুৰীৰ পাৰৰ কাঁইটীয়া জোপোহাটোত সোমাই আছে।"
মাইনাই দেখিলে কথা কোৱা মানুহজনীৰ চুলিবোৰ বগা আৰু দীঘল, ভৰি দুখন পাছফাললৈ ঘূৰোৱা। তাই বুজি পালে যে এয়া মানুহ নহয়, ভূতহে! কিন্তু মাইনাই ভয় খোৱাৰ সলনি সুধিলে, "আপোনাৰ ভৰি দুখন তেনেকুৱা কিয় আইতা? খোজ কাঢ়িবলৈ কষ্ট নহয়নে?"
ভূতে আচৰিত হৈ সুধিলে, "তাকো তই মোক দেখি ভয় খোৱা নাই?"
মাইনাই হাঁহি মাৰি ক’লে, "ভয় কিহৰ? আপুনি দেখোন মোক সহায়হে কৰিলে। বলটো বিচাৰি দিয়াৰ বাবে ধন্যবাদ।"
ভূতে জীৱনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে কোনো মানুহৰ পৰা 'ধন্যবাদ' শুনিলে। তাই ইমান আনন্দিত হ'ল যে মাইনাক তাইৰ লগত থকা এটা ধুনীয়াকৈ কটা বাঁহৰ চুঙা উপহাৰ দিলে। চুঙাটোৰ পৰা হেনো যি বিচাৰে তাকে পোৱা যায়।
সেইদিনাৰ পৰা মাইনা আৰু সেই ভূতজনীৰ মাজত বন্ধুত্ব হৈ গ’ল। এতিয়াও মাজে মাজে মাইনাক সেই বৰগছজোপাৰ তলত অকলে কথা পাতি থকা দেখা যায়। গাঁৱৰ মানুহে ভাবে মাইনাই বল খেলিছে, কিন্তু আচলতে মাইনাই তাইৰ 'ভূত আইতা'ৰ লগত সাধুহে পাতি থাকে।
সেইদিনা উপহাৰ পোৱা বাঁহৰ চুঙাটো লৈ মাইনা ঘৰলৈ আহিল। কিন্তু তাই কাকো ক’বলৈ সাহস নকৰিলে যে এইটো তাইক এজনী ভূতে দিছে। তাই চুঙাটো এটা গোপন ঠাইত লুকুৱাই থলে।
এদিন মাইনাই ভাবিলে চুঙাটো সঁচাকৈ কাম কৰে নে নাই পৰীক্ষা কৰি চাব লাগে। তাই লাহেকৈ ক’লে, "চুঙা ভাই, মোক আম অলপ দিয়াচোন!" লগে লগে চুঙাটোৰ ভিতৰত এটা শব্দ হ’ল আৰু কেইটামান সুস্বাদু পকা আম মজিয়াত পৰিল। মাইনাৰ আনন্দৰ সীমা নোহোৱা হ’ল।
পিছে সমস্যাটো হ’ল আন এঠাইত। গাঁৱত হঠাতে এজন তান্ত্ৰিকৰ আগমন ঘটিল। তেওঁ ঘোষণা কৰিলে যে বৰগছৰ তলৰ ভূতজনীয়ে গাঁৱৰ অনিষ্ট কৰিব পাৰে, গতিকে তেওঁ তাইক বন্ধ কৰি থ’ব। গাঁৱৰ মানুহেও ভয়তে হয়ভৰ দিলে।
সেইদিনা আবেলি মাইনাই বৰগছৰ তললৈ গৈ দেখিলে যে ভূত আইতা বৰ চিন্তাত বহি আছে। মাইনাই সুধিলে, "কি হ’ল আইতা? আপোনাক ইমান বিমৰ্ষ দেখাইছে যে?"
আইতাই ক’লে, "মাইনা, আজি ৰাতি সেই তান্ত্ৰিকজনে মোক ধৰি নিব খুজিছে। মই ইয়াৰ পৰা ক’লৈ যাম? এই গছজোপাই মোৰ ঘৰ।"
মাইনাই বুদ্ধি সাজিলে। তাই ক’লে, "আপুনি চিন্তা নকৰিব। মোৰ ওচৰত আপুনি দিয়া সেই জাদুকৰী চুঙাটো আছেই নহয়! মই কিবা এটা কৰিম।"
ৰাতি তান্ত্ৰিকজনে যেতিয়া মন্ত্ৰ মাতি বৰগছজোপাৰ চাৰিওফালে সৰিয়হ ছটিয়াবলৈ ধৰিলে, মাইনাই মনে মনে চুঙাটো লৈ তান্ত্ৰিকৰ ওচৰ পালেগৈ। তাই ফুচফুচাই ক’লে, "চুঙা ভাই, এই তান্ত্ৰিকজনক অলপ ধেমালি কৰাই দিয়াচোন!"
তৎক্ষণাত তান্ত্ৰিকজনৰ ডিঙিৰ পৰা এটা অদ্ভুত শব্দ ওলাল। তেওঁ মন্ত্ৰ মাতিবলৈ চেষ্টা কৰিলেই তেওঁৰ মুখৰ পৰা মন্ত্ৰৰ সলনি ভেকুলীৰ টোৰটোৰনি শব্দহে ওলাবলৈ ধৰিলে। তেওঁ যিমানেই জোৰেৰে চিঞৰিব বিচাৰে, সিমানেই ভেকুলীৰ দৰে মাতিবলৈ ধৰিলে। গাঁৱৰ মানুহে হাঁহি চম্ভালিব নোৱাৰা হ’ল।
তান্ত্ৰিকজনে লাজতে পলাই পত্ৰং দিলে। গাঁৱৰ মানুহেও বুজি পালে যে সেই ভূত আইতাই কাৰো একো ক্ষতি কৰা নাই।
তাৰ পিছৰ পৰা বৰগছৰ তলত ভূত আইতা আৰু মাইনাৰ আড্ডা আৰু বেছি জমিল। এতিয়া মাজে মাজে মাইনাই ঘৰৰ পৰা পিঠা-পনা লৈ যায় আৰু দুয়ো মিলি মিলি খাই গল্প কৰে। গাঁৱৰ মানুহে আজিও বুজিব নোৱাৰে যে কেনেকৈ মাইনাই তান্ত্ৰিকজনক খেদালে, কিন্তু মাইনাই মিচিকিয়াই হাঁহি নিজৰ ৰহস্যটো নিজৰ ওচৰতে ৰাখিলে।
©™ মাইনা গাম
