এটি বিষাদৰ ৰাতি

 

এটি বিষাদৰ ৰাতি

​চকুৰ পতাত আজি টোপনি নাই,

আছে মাথোঁ এটি নীৰৱ হাহাকাৰ—

খিৰিকীৰ সিপাৰে ক’লা অন্ধকাৰৰ চাদৰ,

আৰু মোৰ ভিতৰত এটি উদং পথাৰ।

​মৃত জোনাকবোৰ ক’ত হেৰাই গ’ল?

তৰাবোৰেও আজি যেন বাট সলাইছে,

বুকুৰ কোণত পুৰণি স্মৃতিৰ ধূলি—

বিষাদৰ সুৰ হৈ নিৰলে বাজিছে।

​চিঞৰি ক’বলৈ কোনো নাই ওচৰত,

মৌনতাৰ মাজতে বিচাৰো নিজক—

দুখৰ এই নিশাটি বৰ দীঘলীয়া,

যি গিলি পেলায় মোৰ প্ৰতিটো ক্ষণক।

​সময়ৰ সোঁতত চকুলোও শুকায়,

ৰৈ যায় মাথোঁ এটা গভীৰ দাগ—

পাৰ হ’বনে বাৰু এই কালিকা ৰাতি?

নে কাইলৈও হ’ব একেই বিষাদৰ ৰাগ?

©™ মাইনা গাম