ৰাতিপুৱাৰ সেই ৰ'দজাক
ৰাতিপুৱাৰ সেই ৰ'দজাক
কুঁৱলীৰ ওৰণিখন লাহেকৈ ঠেলি,
খিৰিকীৰ ফাঁকেৰে সোমাই আহে—
এজাক সোণালী হাঁহি,
পুৱাৰ সেই কেঁচা ৰ'দজাক।
পাতৰ আগত জিলিকি থকা
হীৰা যেন নিয়ৰ টোপালটোৱে,
ৰ'দৰ পৰশ পাই লাজতে হাঁহে—
প্ৰকৃতিৰ বুকুত যেন এক নতুন উছাহ জাগে।
শীতৰ পুৱাৰ সেই মিঠা ৰ'দজাক:
- যিয়ে গাত সানি দিয়ে অলপ উমাল আমেজ,
- যিয়ে মনৰ পৰা আঁতৰাই আলস্যৰ মেঘ,
- আৰু সোঁৱৰাই দিয়ে—
- প্ৰতিটো পুৱাই এক নতুন আৰম্ভণি।
চাহকাপৰ ধোঁৱা আৰু ৰ'দৰ সেই মিতিৰালি,
দিনটোৰ বাবে দিয়ে এক অজান শকতি;
সঁচাকৈ, বৰ মৰম লগা—
আমাৰ এই ৰাতিপুৱাৰ ৰ'দজাক।
©™ মাইনা গাম
