অস্তমিত বেলিৰ ৰং
অস্তমিত বেলিৰ ৰং
আবেলিৰ ৰঙা বেলিটোৱে যেতিয়া খিৰিকীৰে সোমাই আহি মহেন্দ্ৰ বৰুৱাৰ কোঠাটো উজ্জ্বল কৰি তুলিছিল, তেতিয়া তেওঁ পুৰণি এলবামটোৰ পাত লুটিয়াই আছিল। প্ৰতিটো ছবি যেন জীৱনৰ একো একোটা আধ্যা।
শৈশৱৰ ধূলিময় বাট
এলবামৰ প্ৰথমখন ফটো আছিল এজন সৰু ল'ৰাৰ, যাৰ হাতত এখন ভঙা বাঁহী। মহেন্দ্ৰৰ মনত পৰিল গাঁৱৰ সেই নদীখনৰ পাৰলৈ। দৰিদ্ৰতাই তেওঁলোকক সদায় পিছুৱাই ৰাখিব বিচাৰিছিল, কিন্তু তেওঁৰ মনত আছিল আকাশ স্পৰ্শ কৰাৰ হেঁপাহ। দেউতাকে কঁকাল ভাঙি কাম কৰি তেওঁক চহৰলৈ পঢ়িবলৈ পঠিয়াইছিল। সেইদিনা ৰেলত উঠোতে তেওঁৰ চকুত চকুলো নহয়, এক অজান দৃঢ়তা আছিল।
সংগ্ৰামৰ দিনবোৰ
চহৰৰ জীৱনটো সহজ নাছিল। দিনত কলেজ আৰু ৰাতি এটা সৰু প্ৰেছত কাম কৰি তেওঁ নিজৰ খৰচ উলিয়াইছিল। কেতিয়াবা এবেলা খাই, কেতিয়াবা লঘোণে থাকিও তেওঁ পঢ়া-শুনা এৰা নাছিল। এলবামৰ মাজভাগত থকা ক’লা-বগা ফটোখনে সেই দিনবোৰৰ কথা সোঁৱৰাই দিয়ে, য’ত তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে নিজৰ উপ উপাৰ্জনেৰে মাৰ বাবে এখন তাঁতৰ কাপোৰ কিনিছিল।
সফলতা আৰু হেৰুৱাৰ বেদনা
সময় আগবাঢ়িল। মহেন্দ্ৰ বৰুৱা এজন সফল বিষয়া হ’ল। ঘৰ হ’ল, গাড়ী হ’ল। কিন্তু এই দৌৰত তেওঁ বহু কিবা হেৰুৱাই পেলালে। মাক-দেউতাকৰ চকু দুটা মুদ খোৱাৰ সময়ত তেওঁ ওচৰত থাকিব পৰা নাছিল। জীৱনৰ এক ডাঙৰ সত্য তেওঁ উপলব্ধি কৰিলে— সাফল্যই কেতিয়াবা মানুহক অকলশৰীয়া কৰি পেলায়।
উপসংহাৰ
এতিয়া অৱসৰৰ পাছত, তেওঁৰ হাতত সময় আছে কিন্তু কথা পাতিবলৈ মানুহ কম। তেওঁ বুজি পালে যে জীৱনটো এটা অংক নহয়, বৰঞ্চ এক অনুভৱহে। যিমানবোৰ দুখ পালে, যিমানবোৰ হাঁহি বিয়পালে, সেইয়াই আচল সম্পত্তি।
খিৰিকীৰ বাহিৰলৈ চাই তেওঁ ভাবিলে— জীৱনটো এই ডুব যাব খোজা বেলিটোৰ দৰেই। দিনটোৰ প্ৰখৰ তাপ দি শেষত এক শান্তিময় ৰঙা আভা বিলাই সি বিদায় লয়।
©™ মাইনা গাম
