নদীৰ নাম জীৱন
নদীৰ নাম জীৱন
পাহাৰৰ থিয় টিংটোৰ পৰা যেতিয়া নদীখনি ওলাই আহিছিল, তাই আছিল একেবাৰে চঞ্চল। শিলৰ মাজে মাজে খুন্দা খাই, ফেনিল হাঁহিৰে তাই কেৱল আগুৱাই যাব জানিছিল। তাইৰ কোনো ভয় নাছিল, নাছিল কোনো ক্লান্তি। ঠিক আমাৰ শৈশৱৰ দৰেই— য’ত সপোনবোৰ আকাশচুম্বী আৰু উৎসাহবোৰ অপৰিসীম।
লাহে লাহে নদীখনি সমতললৈ নামি আহিল। এতিয়া তাইৰ গতি লেহেমীয়া, কিন্তু গভীৰতা বেছি। দুয়োপাৰৰ মানুহক তাই পানী দিলে, শস্য শ্যামলা কৰিলে। তাই বুজি পালে যে কেৱল দৌৰাই জীৱন নহয়, আনৰ কামত অহাটোও জীৱনৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ। কিন্তু এই যাত্ৰা ইমান সহজ নাছিল। কেতিয়াবা গৰাখহনীয়া, কেতিয়াবা মৰুভূমিৰ তপত বালি। কিছুমান ঠাইত নদীখনি থমকি ৰৈছিল, যেন তাইৰ অস্তিত্ব হেৰাই যাব!
কিন্তু নদী কেতিয়াও ৰৈ নাথাকে। তাই জানে যে বাধা আহিবই। শিলবোৰে তাইক আগচি ধৰিব খুজিব, কিন্তু তাই সেই শিলৰ কাষেৰেই নিজৰ পথ উলিয়াই ল’ব। ঠিক আমাৰ সংগ্ৰামৰ দৰে। জীৱনত দুখ-কষ্ট আহে আমাক ৰখাই দিবলৈ নহয়, বৰঞ্চ আমাৰ ধৈৰ্য্য পৰীক্ষা কৰিবলৈহে।
শেষত, যাত্ৰাৰ অন্তত নদীখনি গৈ বিশাল সাগৰত বিলীন হ’ল। সাগৰৰ বিশালতাত তাই নিজৰ সুকীয়া পৰিচয় হেৰুৱাই একাকাৰ হৈ পৰিল। এইয়া যেন জীৱনৰ চৰম সত্য— যি উৎসৰ পৰা আমি আহিছোঁ, এদিন সেই বিশালতাৰ মাজতেই বিলীন হৈ যাম।
সাৰাংশ:
নদীখনে আমাক শিকায় যে যাত্ৰাপথ যিয়েই নহওক কিয়, বাধা যিমানেই নাথাকক কিয়, অবিৰাম গতিৰে আগুৱাই যোৱাটোৱেই প্ৰকৃত ধৰ্ম। যি দৰে নদীয়ে সাগৰক বিচাৰি পায়, ঠিক তেনেদৰে কৰ্মময় জীৱনৰ অন্তত আত্মাইও শান্তি বিচাৰি পায়।
©™ মাইনা গাম
