প্ৰাপ্তিৰ সিপাৰে
প্ৰাপ্তিৰ সিপাৰে
বিচাৰি ফুৰা সকলোবোৰ যদি
সহজেই পাই যাওঁ মই,
হেৰাই যাব জানো সপোনৰ সেই
ৰঙীন পৃথিৱীখনৰ জয়?
মুঠিতেই যদি বন্দী হয়
আকাশৰ যমান তৰা,
কিদৰে নো ৰঙা হ’ব মোৰ
সপোনৰ সেই আধৰুৱা খৰা?
প্ৰাপ্তিৰ আনন্দতকৈও হয়তো
অনিৰ্দিষ্টৰ আশাই হে বেছি মিঠা,
পূৰ্ণতাই যদি স্থবিৰতা আনে—
তেনেহ’লে সপোনেই দিয়ক মোক সুখৰ ইটা।
জীৱন আৰু সপোনৰ মাজত
পাৰ্থক্য মাথোঁ এইখিনিয়েই—
প্ৰাপ্তি হ’ল গন্তব্য স্থান,
আৰু সপোন হ’ল এক অনন্ত যাত্ৰাৰ গান।
যিটো পোৱা নাই, তাৰ বাবেই জীয়াই থকাৰ হেঁপাহ,
যিটো সপোন দেখিছোঁ, তাৰ বাবেই শেষ নিশ্বাস।
সকলো পালে দেখোন পৃথিৱীখন মৰুভূমি হ’ব,
আৰু সপোনবোৰ মাথোঁ স্মৃতি হৈ ৰ’ব।
©™ মাইনা গাম
