আঁহত তলৰ মায়া / Maina Gam Ghost Story 2026
গল্প: আঁহত তলৰ মায়া
 |
| © Image: Maina Gam |
মই এজন লেখক। শব্দৰ সৈতে খেলা কৰাটোৱেই মোৰ কাম। কিন্তু সেইদিনা নিশা মই যি দেখিবলৈ পালোঁ, তাৰ বাবে মোৰ শব্দৰ ভঁৰাল উদং হৈ পৰিছিল। সেই অভিজ্ঞতাটো আছিল জীৱন আৰু মৃত্যুৰ মাজৰ এক ধূসৰ ৰেখা, এক ভয়ংকৰ অথচ মায়াবী বাস্তৱ।
সেইটো আছিল ফাগুনৰ এক জোনাকী নিশা। মই মোৰ বন্ধু এজনৰ ঘৰৰ পৰা উভতি আহিছিলোঁ। গাঁৱৰ কেঁচা আলিবাটটোৰে খোজ লওঁতে মোৰ মনটো আছিল উদাস। মৰেল নদীৰ পাৰৰ বিশাল আঁহত গছজোপাৰ ওচৰ পাওঁতেই হঠাত যেন বতাহজাক গধুৰ হৈ পৰিল।
সেই আঁহত গছজোপাৰ এক সুকীয়া পৰিচয় আছিল। গাঁৱৰ মানুহে কয় যে সেই গছজোপাত অতৃপ্ত আত্মাবোৰে আশ্ৰয় লয়। মই অৱশ্যে এইবোৰ কথা কেতিয়াও বিশ্বাস কৰা নাছিলোঁ। কিন্তু সেই নিশা মোৰ বিশ্বাসটো যেন বালিমূৰৰ দৰে খহি পৰিল।
গছজোপাৰ তলত জোনাকৰ পোহৰ পৰিব পৰা নাছিল। তাত আছিল এক গভীৰ, গাঢ় আন্ধাৰ। মই সেই আন্ধাৰখিনিৰ মাজেৰে পাৰ হ’বলৈ ধৰোঁতেই মোৰ চকু স্থিৰ হৈ ৰ’ল।
প্ৰথমে ভাবিছিলোঁ সেয়া গছৰ ডাঙৰ ছাঁটো। কিন্তু ছাঁটো দেখোন লৰচৰ কৰিছে! মই ভালদৰে চালোঁ। চকুহাল বিস্ময়ত মোৰ ডাঙৰ হৈ পৰিল। আঁহত গছজোপাৰ ডালবোৰৰ পৰা যেন এটা অবয়ব লাহে লাহে তললৈ নামি আহিছে।
সেয়া এটা অতি ওখ আৰু শেঁতা মানুহৰ দৰে অবয়ব। তাৰ দেহৰ পৰা এক অদ্ভুত, চেঁচা ভাপ ওলাই আহিছে। তাৰ মুখখনত কোনো স্পষ্ট বৈশিষ্ট্য নাছিল, কেৱল দুটা শূন্য গাত। অথচ, সেই শূন্য চকুহালে মোৰ সত্তাৰ গভীৰলৈকে চাইছে যেন অনুভৱ হ’ল।
মোৰ বুকুখনে ঢপঢপ কৰিবলৈ ধৰিলে। পৃথিৱীৰ সকলো যুক্তিয়ে মোক ক’ব বিচাৰিলে যে এয়া এক ভ্ৰম। মোৰ শৰীৰটো জঠৰ হৈ পৰিল। মই চিয়ঁৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ, কিন্তু মোৰ ডিঙিৰ পৰা কোনো শব্দ ওলাই নাহিল।
সেই অবয়বটো লাহে লাহে মোৰ ফালে আগবাঢ়ি আহিল। সি একো কোৱা নাছিল, কিন্তু তাৰ চাৱনিত এক কৰুণতা আছিল। যেন সি মোক কিবা ক’ব বিচাৰিছে, কিন্তু পৰা নাই।
সেই মুহূৰ্তত মই কেৱল ভয় খোৱা নাছিলোঁ, এক অদ্ভুত বিস্ময় আৰু কৌতুহলো অনুভৱ কৰিছিলোঁ। এজন লেখক হিচাপে মোৰ মনত বহুত প্ৰশ্ন জাগিছিল: এই অবয়বটো কোন? ই কি বিচাৰে? ইয়াৰ কাহিনী কি?
সেই অবয়বটো মোৰ একেবাৰে ওচৰ পালেহি। মই তাৰ চেঁচা উশাহটো মোৰ মুখত অনুভৱ কৰিব পাৰিলোঁ। সি তাৰ হাতখন লাহেকৈ মোৰ কান্ধত ৰাখিলে।
সেই মুহূৰ্তত মই এক অদ্ভুত অনুভূতি অনুভৱ কৰিলোঁ। যেন মই এই পৃথিৱীৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ গৈছোঁ। যেন মই অন্য এক জগতত প্ৰৱেশ কৰিছোঁ। এক মায়াবী জগত, য’ত সময় আৰু স্থানৰ কোনো অৰ্থ নাই।
হঠাত দূৰৈৰ পৰা এটা কাউৰীৰ মাত ভাহি আহিল। আৰু লগে লগে সেই অবয়বটো আঁহত গছজোপাৰ আন্ধাৰত মিলি গ’ল।
মই বহুত সময়লৈকে সেই ঠাইতে থিয় হৈ থাকিলোঁ। মোৰ মনটো আছিল বিভ্ৰান্ত। মই কি দেখিলোঁ? সেয়া সঁচাকৈয়ে ভূত আছিল নে মোৰ কল্পনাৰ এক খেল?
সেই নিশা মই শুব পৰা নাছিলোঁ। মোৰ মনত কেৱল সেই অবয়বটোৰ চকুহাল ভাহি আছিল। মই বুজিলোঁ যে এই অভিজ্ঞতাটোৱে মোৰ জীৱনটো সলনি কৰি পেলালে। মই বুজিলোঁ যে এই পৃথিৱীখন আমি ভবাৰ দৰে ইমান সৰল নহয়। ইয়াত এনেকুৱা বহুত ৰহস্য লুকাই আছে, যিবোৰৰ ব্যাখ্যা কোনো বিজ্ঞানে দিব নোৱাৰে।
©™ মাইনা গাম
