অবিনশ্বৰ যাত্ৰা
অবিনশ্বৰ যাত্ৰা
জীৱন মানে মাথোঁ দিন-বাৰৰ গণনা নহয়,
নহয় ই মাথোঁ এটি নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ সীমা;
জীৱনটো হৈছে আমি সিঁচি থৈ যোৱা
কৰ্মৰ এক অবিনশ্বৰ মহিমা।
আহে আৰু যায়— এয়াইটো ধৰাৰ নিয়ম,
জন্ম আৰু মৃত্যু এক গোপন সাঁথৰ।
যি ফুল আজি ফুলিছে সুবাস বিলাই,
কালি সি খহি পৰিব বুকুৰ কাষত অজানিতে।
কিন্তু মৃত্যুৱে জানো শেষ কৰিব পাৰে?
যিজনৰ চিন্তা আছিল পোহৰৰ দৰে,
যিজনৰ শব্দই জগাইছিল সুপ্ত বিবেক—
তেওঁ জানো কেতিয়াবা সঁচাকৈ মৰে?
শোকৰ এই নিস্তব্ধ ক্ষণত আজি
চকুলো টুকি নহয়, গৰ্বৰে কওঁ আহক—
মৃত্যুৱে মাথোঁ দেহাটো হে লৈ যায়,
আদৰ্শবোৰ ৰৈ যায় আমাৰ মাজত।
আহক আমি সংকল্প লওঁ আজি,
জীৱনটোক এক সাৰ্থক ছন্দ দিয়াৰ;
যাতে শেষ যাত্ৰাৰ পৰত আমাৰ কৰ্মই
সোঁৱৰাই থাকে— "আমিও আছিলোঁ কাৰোবাৰ আধাৰ।"
© মাইনা গাম
