জীৱনৰ মহৎ শিক্ষক
জীৱনৰ মহৎ শিক্ষক
সময় নদীৰ দৰে বৈ যায় অবিৰাম,
নাই তাৰ ভাগৰ, নাই তাৰ জিৰণি।
প্ৰতিটো পল, প্ৰতিটো অনুপলত
দি যায় সি নতুন শিক্ষাৰ কাহিনী।
কেতিয়াবা যদি সোণালী ৰূপত হাঁহে,
কেতিয়াবা কঢ়িয়াই আনে দুখৰ ক’লা ডাৱৰ।
ধৈৰ্য্যৰ পৰীক্ষা লৈ সময়েই শিকায়—
কেনেকৈ হ’ব লাগে জীৱন যুদ্ধত অগ্ৰসৰ।
যোৱা কালিৰ ভুলবোৰ সময়েই শুধৰায়,
ভৱিষ্যতৰ সপোনৰ বাট সময়েই দেখুৱায়।
হৰা-জিকাৰ এই নিৰন্তৰ খেলখনত,
সময়তকৈ ডাঙৰ শিক্ষক জানো কোনোবা পায়?
সময়ৰ চকাত ঘূৰে আমাৰ অস্তিত্ব,
প্ৰতিটো আঘাতত থাকে একোটি জ্ঞান।
যিয়ে বুজে সময়ৰ এই নিৰৱ ভাষা,
সিয়েই বিচাৰি পায় জীৱনৰ প্ৰকৃত মান।
সময়ক কৰা সন্মান, সময়ক দিয়া গুৰুত্ব,
কিয়নো গ’লে সময় ঘূৰি আৰু নাহে।
যি শিকায় সময়ে নিৰৱে থাকিও,
সেই শিক্ষা সদায় জীৱনৰ পথত ৰৈ যায় কাষে।
© - মাইনা গাম
