নিশাৰ নিৰ্জনতাত
নিশাৰ নিৰ্জনতাত
আজি নিশা মই আৰু মোৰ নিসংগতা,
চাৰিওফালে কেৱল নিস্তব্ধতাৰ মাদকতা।
গিলাচৰ তলিত কঁপিব ধৰিছে জোনাক,
আৰু মই বিচাৰিছোঁ মোৰ হেৰুৱা পৃথিৱীক।
নিচাত মাতাল আজি প্ৰতিটো পল,
স্মৃতিবোৰ যেন নদীৰ এটি বলিয়া ঢল।
অকলে থকাৰ এই যন্ত্ৰণা নে আনন্দ?
বুজিব পৰা নাই জীৱনৰ এই অদ্ভুত ছন্দ।
হয়তো কাইলৈ আকৌ সকলো একেই হ’ব,
আজিৰ এই মাতাল ৰাতিটো এটা গল্প হৈ ৰ’ব।
তথাপিও আজি মই নিজেই নিজৰ সংগী,
মই আৰু মোৰ এই বিশাল শূন্যতাৰ অংগী।
©™ মাইনা গাম
