নিসংগ তৰুৰ হুমুনিয়াহ
নিসংগ তৰুৰ হুমুনিয়াহ
নিজান পথাৰৰ সিমূৰত থিয় হৈ
এজোপা বুঢ়া গছ,
বুকুৰ মাজত সাঁচি ৰাখিছে
হাজাৰটা বিষাদৰ চেঁকুৰ।
যাৰ ছাঁত এদিন জিৰাইছিল পনৌৱা বাটৰুৱাই,
আজি তাৰ কাষত মাথোঁ—
নিস্তব্ধতাৰ গভীৰ ছাঁ।
আকাশৰ নীলাবোৰ এতিয়া শেঁতা লাগে,
বতাহজাকো যেন অচিনাকি পথিক;
নিৰবে সৰি পৰা পাতবোৰে কয়—
"আমাৰো ভাগৰ লাগিছে।"
শিপাবোৰে মাটিক খামুচি ধৰিছে যদিও,
আত্মাটো যেন উৰিব খোজে
কোনোবা অজান দেশৰ দিগন্তলৈ।
কোনো নাই আজি তাৰ দুখৰ ভাগ ল’বলৈ,
নাই কোনো এষাৰ মাত লগাবলৈ।
অকলশৰীয়া ৰাতিৰ জোনাকজাকেও
যেন উপহাসহে কৰে,
দুখত ভাগি পৰা গছজোপাৰ
অসহায় কোলাহলহীন কান্দোনক।
তথাপিও সি থিয় হৈ থাকে,
বিষাদৰ বোজাটো ডাল-পাতত লৈ;
হয়তো কোনোবা এটা নতুন পুৱাৰ আশাত,
য’ত কোনোবাই আহি সুধিব—
"হেৰা বন্ধু, তোমাৰ নো কিহৰ ইমান দুখ?"
©™ মাইনা গাম
