আধৰুৱা যাত্ৰাৰ ছন্দ
আধৰুৱা যাত্ৰাৰ ছন্দ
তুমি মোৰ ডায়েৰীৰ সেইটো পৃষ্ঠা,
যিটো মই লিখিব খুজিও আধাতে এৰিলোঁ...
আৰু মই সেইটো কবিতা,
যাৰ অন্তিমটো শব্দ আজিও বিচাৰি নাপালোঁ।
মই বিচাৰিছোঁ এটা ঠিকনা:
- য’ত বাটবোৰ হেৰাই নাযায়,
- য’ত মৌনতাবোৰে চিঞৰি নুঠে,
- আৰু য’ত আমাৰ আধৰুৱা কাহিনীটোৱে এটা সুন্দৰ পৰিণতি পায়।
আমাৰ এই যাত্ৰা কোনো নিৰ্দিষ্ট লক্ষ্যৰ বাবে নহয়,
এইয়া মাথো দুখন হৃদয়ৰ এক অন্তহীন মিলনৰ হেঁপাহ।
ঠিকনাহীন হ’লেও এই যাত্ৰা মোৰ বাবে আপোন,
কাৰণ এই আধৰুৱা কবিতাটোৰ প্ৰতিটো শব্দতে কেৱল তুমি আছা।
মনৰ কথা: কেতিয়াবা কিছুমান কাহিনী আধৰুৱা হৈ থকাটোৱেই বেছি ধুনীয়া। কাৰণ আধৰুৱা বস্তুবোৰৰ মাজতেই এটা অনন্ত সম্ভাৱনা লুকাই থাকে।
© মাইনা গাম
