পাহাৰৰ বুকুত এজাক গান
নীলা ডাৱৰৰ ওৰণি লৈ,
থিয় হৈ আছে ওখ পাহাৰৰ লানি;
তাৰ বুকুতে জিৰায়হি—
এজাক চঞ্চলা বনৰীয়া তৰা,
আৰু অলপমান বগা মেঘৰ পানী।
পুৱাৰ দৃশ্য:
সূৰুযৰ প্ৰথমটি কিৰণে যেতিয়া
পাহাৰৰ টিঙত সোণালী আবিৰ সানে,
বতাহত কঁপি উঠে দেওদাৰুৰ পাত—
এক অজান শিহৰণৰ গানে গানে।
জীৱনৰ ছন্দ:
পাহাৰীয়া মানুহৰ সৰল মন,
কপালৰ ঘাম মাটিত পেলাই কৰে তেওঁলোকে ৰণ।
ঝুমতলীৰ সেই মিঠা সুৰীয়া গীত,
আৰু থিয় গৰাত বৈ যোৱা নিজৰাৰ সংগীত—
তাতেই লুকাই থাকে একো একোটি পাহাৰীয়া জোন।
শীতল সন্ধিয়া:
আবেলিৰ ৰঙা বেলিটোৱে যেতিয়া বিদায় লয়,
চুলিৰ খোঁচাত গুজি থৈ যায়—
এখিলা পকা পাতৰ হালধীয়া সময়।
ধোঁৱা ওলোৱা সৰু পঁজাটোৰ চুকত,
আলিংগন কৰে এক গভীৰ নিস্তব্ধতাই—
শীতৰ কুঁৱলীৰ আঁচলৰ তলত।
পাহাৰ মানে মাথোঁ শিল নহয়,
পাহাৰ মানে একোটা বিশাল হৃদয়;
য’ত আকাশ চুবলৈ লাগে মাথোঁ একোটা সপোন,
আৰু জীয়াই থাকিবলৈ লাগে—
মাথোঁ এমুঠি মৰম আৰু অলপ আপোন।
- মাইনা গাম
