শব্দৰ সিপাৰে
প্ৰেম মানে কেৱল মুখৰ এষাৰি কথা নহয়,
নহয় ই মাথো কেইটামান মিঠা শব্দৰ জোঁটনি।
প্ৰেমটো থাকে দুচকৰ মৌন ভাষাত,
আৰু নিৰৱে বৈ যোৱা এটি গভীৰ অনুভৱত।
কেতিয়াবা হাজাৰ কথাৰ মাজতো ক’বলৈ ৰৈ যায় বহু কিবাকিবি,
আৰু কেতিয়াবা নিস্তব্ধতাই কৈ দিয়ে সকলো গোপন কাহিনী।
প্ৰেম মানে দুখন হাতৰ স্পৰ্শত থকা সেই অদ্ভুত ভৰসা,
যিয়ে মচি দিয়ে মনৰ কোণত থকা সকলো ভয় আৰু দুৰাশা।
এয়া এক সেমেকা দুপৰীয়াৰ নীৰৱ চকুলো,
অথবা গভীৰ নিশাৰ কোনোবা এক অজান অতৃপ্তি।
যি অনুভৱক শব্দৰে সজাব নোৱাৰি,
যি অনুভৱক কোনো ফ্ৰেমত আৱদ্ধ কৰিব নোৱাৰি—
প্ৰেম মানে সেই অবুজ অথচ গভীৰ অনুভূতি।
কথাতকৈ অধিক ক্ৰিয়া আৰু মৌনতাত যি সজীৱ,
প্ৰেম মানেই হৈছে এক আত্মিক উপলব্ধিৰ বিচিত্ৰ উৎসৱ।
-মাইনা গাম
