কুলধাৰা: ৰাজস্থানৰ সেই অভিশপ্ত আৰু ৰহস্যময় পৰিত্যক্ত গাঁও
ৰাজস্থানৰ মৰুভূমিৰ বুকুত লুকাই থকা আটাইতকৈ আচৰিত আৰু ৰহস্যময় কাহিনীটো হ’ল কুলধাৰা (Kuldhara)। এটা সমৃদ্ধিশালী গাঁও কেনেকৈ একে ৰাতিতে মৰিশালিত পৰিণত হ’ল, তাক লৈ আজিও মানুহৰ মাজত কৌতূহলৰ অন্ত নাই।
ৰাজস্থান বুলি ক’লেই আমাৰ চকুৰ আগত ভাহি উঠে বিশাল মৰুভূমি, ৰাজকীয় প্ৰাসাদ আৰু বীৰত্বৰ কাহিনী। কিন্তু জয়সলমেৰ চহৰৰ পৰা মাত্ৰ ১৮ কিলোমিটাৰ নিলগত এনে এখন ঠাই আছে, য’ত বীৰত্বৰ সলনি কেৱল নিস্তব্ধতা আৰু ৰহস্য বিৰাজ কৰে। সেই ঠাইখনেই হৈছে কুলধাৰা।
একে ৰাতিতে অন্তৰ্ধান হৈছিল এখন গোটেই গাঁও!
প্ৰায় ২০০ বছৰ আগৰ কথা। কুলধাৰা আছিল পালিৱাল ব্ৰাহ্মণসকলৰ এখন অতি চহকী আৰু সুন্দৰ গাঁও। ১২৯১ চনৰ পৰা ইয়াত বসতি স্থাপন কৰা এই লোকসকলে কৃষি আৰু বাণিজ্যত খুবেই উন্নতি কৰিছিল। কিন্তু ১৮২৫ চনৰ এক অন্ধকাৰ নিশা এনে কিবা ঘটিল যে কুলধাৰাকে ধৰি ওচৰ-পাজৰৰ ৮৪ খন গাঁৱৰ মানুহ একেলগে নোহোৱা হৈ গ’ল। কোনোৱে তেওঁলোকক যোৱা নেদেখিলে, কোনোৱে ক’ব নোৱাৰিলে তেওঁলোক ক’লৈ গ’ল।
ৰহস্যৰ আঁৰৰ কাহিনী: এজন নিষ্ঠুৰ দেৱান
জনশ্ৰুতি অনুসৰি, সেই সময়ত জয়সলমেৰৰ দেৱান আছিল সালিম সিং। তেওঁ আছিল অত্যন্ত নিষ্ঠুৰ আৰু বিলাসপ্ৰেমী। কুলধাৰাৰ গাঁওবুঢ়াৰ ধুনীয়া জীয়েকৰ ওপৰত সালিম সিঙৰ চকু পৰিছিল আৰু তেওঁক জোৰ কৰি বিয়া কৰাব বিচাৰিছিল। তেওঁ গাঁওবাসীক চৰম সীমা দিছিল যে যদি ছোৱালীজনীক তেওঁৰ হাতত গতাই দিয়া নহয়, তেন্তে গোটেই গাঁওখনৰ ওপৰত তেওঁ অত্যাচাৰ চলাব।
নিজৰ আত্মসন্মান আৰু জীয়েকক ৰক্ষা কৰিবলৈ পালিৱাল ব্ৰাহ্মণসকলে নিশাৰ ভিতৰতে গাঁও এৰি যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয়। তেওঁলোকে নিজৰ সম্পত্তি, ঘৰ-দুৱাৰ সকলো তেনেদৰেই এৰি থৈ গৈছিল।
কুলধাৰাৰ অভিশাপ
যোৱাৰ সময়ত ব্ৰাহ্মণসকলে অভিশাপ দি গৈছিল যে— "এই ঠাইত পুনৰ কেতিয়াও কোনোৱে বসতি স্থাপন কৰিব নোৱাৰিব।" আশ্চৰ্যজনকভাৱে, আজিও সেই অভিশাপ সত্য হৈ আছে। বহুবাৰ মানুহে তাত পুনৰ বসবাস কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু প্ৰতিবাৰেই কিবা নাতি কিবা দুৰ্ঘটনা বা অশুভ পৰিঘটনাৰ বাবে তেওঁলোক পলাই আহিবলৈ বাধ্য হয়।
বৰ্তমান কুলধাৰাৰ অৱস্থা
বৰ্তমান ভাৰতীয় পুৰাতত্ত্ব জৰীপ বিভাগে (ASI) এই গাঁওখন সংৰক্ষণ কৰিছে। দিনৰ পোহৰত পৰ্যটকৰ বাবে মুকলি থাকিলেও, সূৰ্যাস্তৰ পিছত ইয়াত থকাটো নিষিদ্ধ।
ভঙা ঘৰবোৰ: গাঁওখনত সোমালে আজিও আপুনি শাৰী শাৰী শিলৰ ঘৰ দেখিবলৈ পাব যিবোৰৰ চাল নাই।
অস্বাভাৱিক অনুভৱ: বহু পৰ্যটক আৰু 'পেৰানৰ্মেল ইনভেষ্টিগেটৰ'ৰ মতে, ইয়াত কোনোবাই চুই দিয়া বা কাণে কাণে কথা কোৱাৰ দৰে অনুভৱ হয়।
নিস্তব্ধতা: মৰুভূমিৰ বতাহৰ শব্দৰ বাহিৰে ইয়াত আন কোনো শব্দ শুনিবলৈ পোৱা নাযায়।
কেনেকৈ যাব?
যদি আপুনি ৰহস্য ভাল পায়, তেন্তে জয়সলমেৰ ভ্ৰমণলৈ গ’লে কুলধাৰা চাবলৈ নাপাহৰিব। টেক্সী বা অটোৰে সহজে ইয়ালৈ যাব পাৰি। শীতকাল (অক্টোবৰৰ পৰা মাৰ্চ) ভ্ৰমণৰ বাবে সৰ্বোত্তম সময়।
সামৰণি:
কুলধাৰা কেৱল এটা পৰিত্যক্ত স্থান নহয়, ই হ’ল মানুহৰ আত্মসন্মানৰ এক নীৰৱ সাক্ষী। সেই অভিশাপ সঁচাকৈয়ে আছিল নে ইয়াৰ পাছত আন কিবা বৈজ্ঞানিক কাৰণ আছে, সেয়া হয়তো কালৰ গৰ্ভত সদায় ৰহস্য হৈয়েই ৰ’ব।
© মাইনা গাম
