অচিনাকী আলহী / Ghost Story
অচিনাকী আলহী
ৰাতি তেতিয়া প্ৰায় বাৰটা বাজিছে। বাহিৰত ধাৰাসাৰ বৰষুণ আৰু মাজে মাজে মেঘৰ গৰ্জন। গাঁৱৰ পৰা আঁতৰত থকা পুৰণি ডাক-বঙলাটোত অকলশৰে আছিল চকীদাৰ হৰেন। সি নিজৰ কোঠাত শুই পৰিবলৈ যো-জা কৰিছিল, তেনেতে হঠাত্ কোনোবাই দুৱাৰত টোকৰ মৰা শব্দ শুনিলে।
ঠক—ঠক—ঠক।
হৰেনে আচৰিত হ’ল। এই মাজনিশা ইমান বৰষুণত কোন আহিব পাৰে? সি লেমটো হাতত লৈ দুৱাৰখন খুলিলে। সমুখত এজন ওখ-পাখ মানুহ থিয় হৈ আছিল। মানুহজনৰ গাত এটা ক’লা কোট আৰু হাতত এটা পুৰণি চুটকেছ। তেওঁৰ কাপোৰবোৰ তিতি জুৰুলি-জুপুৰি হৈ আছিল, কিন্তু আচৰিত কথাটো হ’ল— মানুহজনৰ ভৰিৰ তলত পানীৰ কোনো সাঁচ নাছিল।
"মই আজিৰ ৰাতিটো ইয়াত থাকিব পাৰিমনে?" মানুহজনে অতি গম্ভীৰ আৰু চেঁচা মাতেৰে সুধিলে।
হৰেনে অলপ ভয় খালেও কৰ্তব্যৰ খাতিৰত তেওঁক ভিতৰলৈ মাতি নিলে আৰু ওপৰ মহলাৰ এটা কোঠা খুলি দিলে। মানুহজনে শলাগ লৈ কোঠাটোত সোমাল। হৰেনে তেওঁক একাপ গৰম চাহ দি থৈ আহিবলৈ পাকঘৰলৈ গ’ল।
কিছু সময় পাছত চাহকাপ লৈ হৰেন ওপৰলৈ গ’ল। কোঠাৰ দুৱাৰখন আধা খোলা আছিল। সি সোমাই দেখিলে কোঠাটো একেবাৰে খালি। চুটকেছটো বিছনাৰ ওপৰত পৰি আছে, কিন্তু মানুহজন ক’তো নাই।
তেনেতে তাৰ চকু গ’ল বেৰত ওলমি থকা এটা পুৰণি ফ্ৰেমৰ ফটোৰ ফালে। সেইখন এই ডাক-বঙলাটোৰ প্ৰথমজন মালিকৰ ফটো আছিল, যিয়ে প্ৰায় ৫০ বছৰ আগতে এটা দুৰ্ঘটনাত প্ৰাণ হেৰুৱাইছিল।
হৰেনৰ হাতৰ পৰা চাহৰ কাপটো খহি পৰিল। ফটোখনত থকা মানুহজন আৰু অলপ আগতে অহা আলহীজন হুবহু একে! আৰু ফটোখনৰ তলত লিখা আছিল— "মৃত্যুৰ তাৰিখ: ২৩ মাৰ্চ।"
হৰেনে খিৰিকীৰে বাহিৰলৈ চালে। বৰষুণ জাক হঠাত্ বন্ধ হৈ গৈছে, কিন্তু গোটেই বাৰাণ্ডাত ক’তো কাৰো খোজৰ চিন নাই। কেৱল এটা চেঁচা বতাহ কোঠাটোৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গ’ল আৰু কাণে কাণে কোনোবাই ক’লে— "চাহকাপৰ বাবে ধন্যবাদ, হৰেন।"
©™ মাইনা গাম
