মানুহৰ জীৱনটো সঁচাকৈয়ে এক জটিল অথচ আমোদজনক যাত্ৰা।
মানুহৰ জীৱনটো সঁচাকৈয়ে এক জটিল অথচ আমোদজনক যাত্ৰা। এই বিষয়ে তলত কেইটামান বিশেষ দিশ উল্লেখ কৰা হ’ল:
১. জন্মৰ পৰাই আৰম্ভ হয় যুদ্ধ
শিশু এটিৰ জন্মৰ মুহূৰ্তৰ পৰাই সংগ্ৰাম আৰম্ভ হয়। প্ৰথম উশাহটো লোৱাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি নিজৰ অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ বাবে প্ৰকৃতিৰ লগত কৰা যুঁজখনেই প্ৰথম খোজ। তাৰ পিছত শিক্ষা, সংস্থাপন আৰু সমাজত নিজৰ এক সুকীয়া পৰিচয় গঢ়াৰ বাবে মানুহে অবিৰতভাৱে কাম কৰি যাবলগীয়া হয়।
২. প্ৰত্যাহ্বান আৰু উত্তৰণ
সংগ্ৰাম মানেই কেৱল দুখ নহয়। সংগ্ৰাম আছে বাবেই সফলতাৰ এটা সুকীয়া সোৱাদ আছে।
আৰ্থিক সংগ্ৰাম: অভাৱৰ লগত যুঁজি আগুৱাই যোৱা।
মানসিক সংগ্ৰাম: নিজৰ ভয়, দুশ্চিন্তা আৰু হতাশাক নেওচি ধৈৰ্য্য ধৰা।
সামাজিক সংগ্ৰাম: কু-সংস্কাৰ বা বাধাৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিয়া।
৩. মৃত্যুৰ পূৰ্বলৈকে শিকিবলগীয়া পাঠ
মৃত্যুৱে এই সংগ্ৰামৰ সমাপ্তি ঘটায় যদিও, শেষ মুহূৰ্তলৈকে মানুহে নিজৰ প্ৰিয়জনৰ বাবে বা সমাজৰ বাবে কিবা এটা কৰি যাবলৈ চেষ্টা কৰে। এই "জীয়াই থকাৰ হেঁপাহ"খিনিয়েই সংগ্ৰামৰ মূল শক্তি।
৪. সংগ্ৰামেই হ’ল অভিজ্ঞতাৰ নামান্তৰ
যিমান বেছি সংগ্ৰাম, সিমানেই বেছি অভিজ্ঞতা। শিল এটাৰ ওপৰত পানী পৰি পৰি যেনেকৈ সি মিহি আৰু ধুনীয়া হৈ পৰে, তেনেকৈ সংগ্ৰামৰ জুইত দহিব পৰা মানুহজনহে আচলতে এজন "মানুহ" হিচাপে গঢ় লৈ উঠে।
সাৰাংশ:
জীৱনটো এখন ফুলনি নহয়, ই এখন মৰুভূমিৰ দৰে য’ত মৰীচিকাৰ পিছে পিছে দৌৰি হ’লেও আমি আমাৰ লক্ষ্যত উপনীত হ’ব লাগে। সংগ্ৰাম অবিহনে জীৱনটো এটা স্থৱির পুখুৰীৰ দৰে, য’ত কোনো গতি নাই।
©™ মাইনা গাম
