চ’তৰ দহনত মাইনা গাম: এটি বিৰহী আলাপ
চ’তৰ দহনত মাইনা গাম: এটি বিৰহী আলাপ
 |
| ©Image : Maina Gam |
চ’তৰ পছোৱাই সৰুৱাই নিয়া শুকান পাতৰ দৰে,
মোৰ বুকুত এতিয়া কেৱল তোমাৰ স্মৃতি লৰে।
মই মাইনা গাম— কোনোবা অজান দেশৰ প্ৰেমিক কবি,
যাৰ কলমত ৰঙা মদাৰৰ দৰে কেৱল তোমাৰেই ছবি।
আকাশত মেঘৰ গাজনি, মাটিত তপত ধূলি,
তুমি আহিবা বুলি মই দুৱাৰ থৈছোঁ মেলি।
নৈৰ ঘাটত এতিয়া চাগে কপৌ ফুলৰ কলি,
মোৰ কবিতাৰ প্ৰতিটো শব্দত তোমাৰ নামৰে বলি।
শিমলুৰ তুলাবোৰ উৰিছে বতাহত দিহিঙে-দিপাঙে,
মোৰ কলিজাৰ বিষবোৰো যেন সিঁচি দিছে ভাগে ভাগে।
প্ৰেমিক বুলিলেই জানো হ’ব? মই যে এজন কবি,
চ’তৰ এই খৰা দিনতো বিচাৰো তোমাৰ মৌচুমীৰ চবি।
সোণাৰুৰ হালধীয়াখিনিয়ে মোক আমনি কৰে,
তুমি নোহোৱা চ’তটো যেন মোৰ বাবে বৰকৈ মৰে।
মাইনা গামৰ বাঁহীৰ সুৰত আজি কেৱল বিষাদৰ ৰাগ,
বুকুৰ মাজত ৰৈ গ’ল অলেখ নজ্বলা অনুৰাগ।
আহিব বুলিছোঁ ব’হাগ, হ’ব বুলিছোঁ মিলন,
তথাপি এই চ’তৰ বিৰহ যে মোৰ বাবে এক দহন।
কলমটো থৈ দিওঁনে হাতৰ পৰা? নে লিখি যাম আৰু?
তোমাৰ অবিহনে এই প্ৰেমিক কবিজন অতিশয় মৰু।
