এটি অবুজ হেঁপাহ
এটি অবুজ হেঁপাহ
নীলা আকাশৰ কোনোবা এটা চুকত,
আজি মোৰ মনটোৱেও উৰিব খোজে।
কিছুমান কথা ক’বলৈ থাকি যায়,
যিবোৰ কেৱল মৌনতাই বুজে।
হৃদয়ৰ অনুভৱবোৰ এনেকুৱা:
- অব্যক্ত বেদনা: সকলো হাঁহিৰ আঁৰত এটা কাহিনী থাকে, যিটো কোনেও নেদেখে।
- মিঠা স্মৃতি: পাৰ হৈ যোৱা দিনবোৰে কেতিয়াবা বৰকৈ আমনি কৰে।
- নতুন আশা: তথাপিও জীয়াই থকাৰ মাদকতা বেলেগ, এটা নতুন দিনৰ অপেক্ষাত।
মাজনিশাৰ নিস্তব্ধতাই যেতিয়া আগুৰি ধৰে,
স্মৃতিবোৰে আহি দুচকুৰ কোণত ভিৰ কৰে।
যিটো বিচাৰিছিলোঁ সেয়া হয়তো পোৱা নাই,
কিন্তু যি পাইছোঁ, তাতেই যেন আজি সুখ বিচাৰি পাইছোঁ।
পৃথিৱীখন বৰ আচৰিত, নহয়নে?
কিছুমান আপোন মানুহ অচিনাকি হৈ পৰে,
আৰু কিছুমান অচিনাকি মানুহ কলিজাৰ কাষ চাপে।
এয়াই চাগে জীৱন, এয়াই চাগে মনৰ গোপন কথা।
"মনৰ দুৱাৰখন সদায় খোলা নাথাকে, কেতিয়াবা কাৰোবাৰ এটা সঁচা সঁহাৰিয়েহে সেই দুৱাৰ খুলিব পাৰে।"
©™ মাইনা গাম
