অপেক্ষাৰ শেষত

 

​অপেক্ষাৰ শেষত

​

আজিও আকাশত মেঘৰ ছাঁ,

বুকুৰ মাজত এটি পুৰণি বিষৰ গীত;

তুমি দি যোৱা সেই আধৰুৱা কথাৰ চাবিকাঠি—

আজিও মোৰ হাতৰ মুঠিত।

​সময়বোৰ আগুৱাই যায়,

মাথোঁ থমকি ৰয় মোৰ দুচকুৰ চাৱনি;

যি বাটেৰে তুমি গৈছিলা—

সেই বাটত এতিয়া কেৱল শুকান পাতৰ গুণগুণনি।

​মই জানো, তুমি আৰু উভতি নাহা,

মোৰ পৃথিৱী এতিয়া এটি নিসংগ দ্বীপ;

তথাপিও প্ৰতিটো সন্ধিয়া জ্বলাই ৰাখোঁ—

তোমাৰ নামৰ এটি নুমাব খোজা চাকিৰ শিখা।

​দুখবোৰ মোৰ আপোন হৈ পৰিল,

অপেক্ষাবোৰ হ’ল এক অভ্যাস;

তুমি অবিহনে মোৰ এই জীয়াই থকাটো—

যেন এক কৰুণ উপহাস।

©™ মাইনা গাম