জাকৈৰ ছন্দত তুমি
জাকৈৰ ছন্দত তুমি
পথাৰৰ আলিয়েদি খোজ লৈছা তুমি,
হাতত মৰমৰ জাকৈখন লৈ,
উখল-মাখলকৈ পানী খচিছা
আউলী-বাউলী চুলিখিনি মেলি দি।
কঁকালত খোঁচনি মৰা ৰঙা আঁচলটো,
পানীৰ সেন্দুৰীয়া আভা পৰি জিলিকিছে,
পানীৰ সোঁতত যেন তোমাৰ খোজৰ ছন্দই
এক মিঠা সুৰৰ লহৰ তুলিছে।
খলিহাত ধৰা সেই কঁপনিটোত
ফুটি উঠে তোমাৰ শৈশৱৰ হাঁহি,
তুমি যেন পথাৰৰ সেই মুক্ত পখীজনী
বিচাৰি পোৱা হাঁহিৰ এমুঠি বাঁহী।
জাকৈৰ বিন্ধাইদি সৰকি যোৱা পানীৰ দৰেই
সৰি পৰক তোমাৰ সকলো দুখ,
তুমি এনেকৈয়ে বিলৰ পাৰত নাচি থাকা
জাকৈ বাই বিচাৰি পোৱা অসীম সুখ।
মন কৰিবলগীয়া: এই কবিতাত এগৰাকী গাওঁলীয়া ছোৱালীৰ স্বাভাৱিকতা আৰু জাকৈ বোৱাৰ যি আনন্দ, তাক প্ৰকাশ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছে।
©™ মাইনা গাম
